De Oranje Bril en de Kille Stilte

 

Een paar dagen geleden kocht ik in een tabaksspeciaalzaak in winkelcentrum Deppenbroek een pakje zware shag en een pakje vloeitjes. Nadat ik had afgerekend vroeg de verkoper of ik iets om voetbal gaf, waarna hij een oranjekleurige bril omhooghield. Ik vertelde hem dat ik al jaren geen zier meer om de voetbalsport geef. Hij legde de bril zwijgend terug.

Het is een zaak waar ik wel vaker met plezier kom. De uitbater en diens echtgenote of dochter zijn doorgaans vriendelijk en maken altijd even een praatje. Maar deze keer waren zij er niet, en werd ik geholpen door een personeelslid dat ik niet kende. Ik gaf aan dat ik een pakje zware shag en een pakje vloeitjes wilde. Hij haalde het zwijgend uit de kast en legde het voor me neer.

Nadat ik had gepind, vroeg hij opnieuw of ik iets om voetbal gaf. Ik herhaalde vriendelijk dat ik al jaren niets meer met de sport heb. Toen liet hij die oranjekleurige bril zien. Alleen al de aanblik ervan bezorgde me een innerlijke lach. Hij reageerde wat kortaf met: “Ik ook niet.”

Heel even dacht ik dat ik in hem een bondgenoot had gevonden. Daarom wenste ik hem een prettige avond. Maar in plaats van iets terug te zeggen, draaide hij zich van me af. Daardoor voelde ik me toch een beetje afgeserveerd. Ik liet het van me afglijden en dacht er verder niet meer over na — tot nu.

Waarom reageerde hij zo onvriendelijk? Had hij een slechte dag, of speelde er iets anders? Daar kom ik nooit achter, en dat is prima. Maar ik ben wel van mening dat als iemand je een prettige avond wenst, je ten minste íéts terug moet zeggen. Zeker wanneer je als verkoper in een goedlopende tabaksspeciaalzaak werkt, of welke winkel dan ook. Dat gebeurde niet, en dat is jammer.

Daarom haal ik mijn tabak en vloeitjes de komende tijd maar bij het tankstation om de hoek.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen