De deal die geen deal is

 

Een paar dagen geleden maakte Donald Trump met redelijk veel bombarie bekend dat er een vredesakkoord tussen Iran en de VS zou komen die vandaag door beide partijen elektronisch ondertekend zou worden. Het punt is echter dat er geen vredesakkoord is maar een memorandum of understanding (memorandum van overeenkomst). Dat is echt iets heel anders daar er nog veel uitonderhandeld moet worden.

Een paar dagen geleden las ik het bericht in het AD al met een flinke dosis scepsis, waardoor ik er alleen maar wantrouwiger door werd. Trump zei in zijn bewoordingen dat de VS veel uit de deal had gehaald, maar hoe kun je veel uit een deal halen als er geen deal is, maar een overeenkomst waar nog over onderhandeld moet worden? Wie het weet mag het zeggen.

Wat me wel duidelijk is zit in het feit dat de VS volgens analisten zich behoorlijk achteruit onderhandeld heeft. Dat is voor dat land natuurlijk geen goed teken, waardoor daar, net als in de rest van de wereld, de onzekerheid nog wel even voort zal duren.

Nu is het wél zo dat Trump inmiddels het memorandum of understanding ondertekend heeft en dat ook een Iraanse regeringsfunctionaris dat heeft gedaan. Maar dat is dan ook wel alles, waarmee ik wil zeggen dat er voor de diplomaten van beide partijen nog veel werk aan de winkel is, en daar heeft Iran volgens mij de beste kaarten voor in de hand.

Wat dat betreft wens ik de diplomaten van beide partijen voor de komende tijd dan ook alle succes toe, want die zullen ze nodig zijn daar een definitief vredesakkoord, naar het lijkt, nog ver in de toekomst verborgen ligt.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen