De breuk die niemand zag aankomen

 

Ik las vanochtend in het AD een artikel waar ik toch even van stond te kijken. Mijn eerste gedachte was: dit moet nepnieuws zijn. Daarom liet ik het even bezinken en las ik andere artikelen over hetzelfde onderwerp. Maar hoe meer ik las, hoe duidelijker het werd dat er iets speelt wat zijn weerga niet kent.

Wat is er aan de hand? Tucker Carlson en Donald Trump konden jarenlang prima door één deur. Daarom achtte ik het onwaarschijnlijk dat er ooit een breuk tussen hen zou ontstaan. Maar precies dát is volgens meerdere artikelen gebeurd — en mijn verbazing steeg naar ongekende hoogte.

De voormalige Fox News-presentator zou namelijk hebben gezegd dat de Iranoorlog het einde van Trumps politieke carrière betekent. Volgens diezelfde artikelen heeft hij dat in februari al rechtstreeks tegen Trump gezegd.

Inmiddels heeft Carlson ook de Republikeinse partij de rug toegekeerd. Dat onthulde hij deze week in de podcast Can’t Be Censored. Hij hoopt dat veel anderen zijn voorbeeld zullen volgen.

Of dat ook echt gaat gebeuren, moeten we natuurlijk nog zien. Trumps achterban is sterk aan hem gehecht en zweert erbij dat hij hun leider is én blijft. Dat is een krachtig punt in zijn voordeel. Maar tegelijkertijd groeit de groep Amerikanen die hem het liefst vandaag nog uit het Witte Huis ziet vertrekken. Dat zijn niet alleen democraten, maar ook onafhankelijken — en die groep lijkt met de dag groter te worden. Door de uitspraken van Carlson voelen zij zich nu meer gesteund en gezien, waardoor het er steeds meer op begint te lijken dat de afgang van Trump dichterbij komt.

Daarnaast gaat het gerucht rond dat Carlson zelf een gooi naar het presidentschap wil doen. Dat gerucht ontkende hij bij Sky News min of meer, maar zijn glimlach bij de woorden “Nee, nu niet” sloot het ook niet bepaald uit.

Kortom: het lijkt er steeds meer op dat Trump niet alleen in Europa, maar ook in de Verenigde Staten zelf zijn rechtse vrienden kwijtraakt. Er wordt aan zijn stoelpoten gezaagd — en we weten allemaal hoe dat in de politiek kan aflopen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen