Daadkracht gezocht, kleur verdwenen

 

Het is al jaren bekend dat Nederland van het stikstofslot af moet. Maar hoe krijgt de huidige regering dat voor elkaar? Volgens mij gaat dat niet lukken. Het kabinet toont geen greintje daadkracht en heeft, naar mijn mening, nu al alle kleur verloren.

Ik hoor Rob Jetten het nog zo zeggen: “We gaan van het stikstofslot af.” Mooi hoor, maar hoe dan? Er is geen mens die het zeker weet. En wat is er over van de principes waarmee Jetten ooit begon? Naar het lijkt: niet veel.

Natuurlijk weet ik ook wel dat je als minister-president water bij de wijn moet doen. Maar Jetten heeft de kraan inmiddels zó ver opengezet dat er van de wijn weinig meer overblijft. Dat is het grote nadeel van een minderheidskabinet: het kan geen kant op. Voor elke beslissing moet een meerderheid in de Tweede Kamer worden gezocht, en dat maakt bijna elke stap een hachelijke onderneming.

Ik heb al eerder geschreven dat dit een mission impossible is, en daar blijf ik bij. Een kabinet met gebonden handen tovert zelden iets goeds uit de hoge hoed. Nu is het aan minister Jaimi van Essen (D66) om met een plan te komen om Nederland van het stikstofslot te halen. Maar hoe dat plan eruit gaat zien? Voor mij als columnist is het volstrekt onduidelijk.

Eén ding is wél duidelijk: het gaat pijn doen. Niet alleen bij boeren en bedrijven, maar ook bij ons allemaal — áls het plan überhaupt een meerderheid haalt in de Tweede Kamer.

En eerlijk gezegd houd ik mijn hart vast. Het huidige kabinet lijkt vooral bezig met kleur verliezen, waardoor het vertrouwen in de politiek inmiddels op een absoluut dieptepunt staat.

Daarom kom ik terug op dat woord daadkracht. De ware betekenis daarvan ontbreekt volledig bij dit kabinet. Ja, ze maken onderling minder ruzie dan hun voorgangers, en ja, het eigen risico gaat in 2027 van €385 naar €455. Maar echte vooruitgang? Die is ver te zoeken. Voor mij is het al een tijdje duidelijk dat het vooral níét kan, in plaats van wel.

Daarom blijf ik erbij: binnen een jaar mogen we waarschijnlijk weer naar de stembus. Tenminste… als we er dan nog zin in hebben.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen