Alice Cooper heeft gelijk: muziek zonder ziel is geen muziek

 

We horen het steeds vaker: muziek die zó perfect klinkt dat het bijna klinisch wordt. Alsof er een AI achter de knoppen zit die elk rafelrandje heeft weggepoetst. Steeds meer artiesten klagen erover, maar slechts weinigen durven het hardop te zeggen. Alice Cooper doet dat nu wél. Hij stelt dat AI‑muziek geen hart heeft — en daar heeft hij volgens mij volkomen gelijk in.

Naast columnist, tekenaar en schrijver ben ik ook een redelijk begaafde gitarist, toetsenist en componist. Ik loop daar niet mee te koop, want mijn eigen muziek — voornamelijk New Age — componeer ik vooral voor mezelf, om bij te mediteren. In een eerdere column schreef ik al dat ik AI gebruik om mijn teksten wat strakker te maken zonder mijn stem aan te tasten. Ik schrijf de columns, AI schuurt ze lichtjes bij. Dat is alles.

Maar bij mijn muziek ligt dat totaal anders. Daar houd ik AI zo ver mogelijk vandaan. Een compositie moet een hart hebben, een ziel, een emotionele lading die alleen een mens van vlees en bloed kan overbrengen.

Helaas denken steeds meer muziekproducenten daar anders over. Ze zetten met behulp van AI een nummer in elkaar, publiceren het, en voor ze het weten staat het hoog in de hitlijsten. Het klinkt mooi, het klinkt uitnodigend — maar het klinkt óók oppervlakkig. Het mist emotie, diepgang en de hartslag die een goed nummer nodig heeft.

Ik ben bepaald geen branieschopper; meestal laat ik AI‑muziek gelaten over me heen komen. Maar er zijn grenzen. Als een nummer té gepolijst klinkt, haak ik onmiddellijk af. Dan gooi ik het figuurlijk gezien direct in de prullenmand.

Alice Cooper doet nu precies hetzelfde. Hij zegt terecht dat rockmuziek niet oprecht kan zijn als er geen menselijke emotie in zit. Het heeft geen hart, geen gevoel, geen ziel.

En hij heeft gelijk. Gevoelens en emoties zijn de mens eigen. AI kan dat niet evenaren, simpelweg omdat het die gevoelens zelf niet heeft. Daarom voel ik me gesterkt in mijn keuze om AI niet toe te laten in mijn composities. Mijn muziek vertegenwoordigt mij — mijn menselijkheid — en dat wil ik zo houden.

Sommigen zeggen dat AI nog in de kinderschoenen staat. Laat het daar maar blijven. Ik wil niet dat AI invloed krijgt op mijn muziek, omdat mijn composities mij weerspiegelen. Diezelfde mensen vinden dat ik verder moet kijken dan mijn neus lang is, maar dat dóé ik juist bij elke compositie. Ik blijf dicht bij mezelf, bij mijn emoties, bij mijn innerlijke wereld. En daar kan AI nog een puntje aan zuigen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen