Knettergek en Koppig: Als wereldleiders elkaar verliezen

 

Donald Trump heeft de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in een telefoongesprek ‘knettergek’ genoemd. Dat is opmerkelijk, want het is al jaren bekend dat de twee een warme band onderhouden. De vraag dringt zich op of die vriendschap nu bekoeld is. Waarschijnlijk heeft het alles te maken met het feit dat Israël in Libanon blijft doorvechten, terwijl Iran eist dat er een einde aan komt om de vredesonderhandelingen überhaupt kans van slagen te geven.

Daar komt bij dat de Iraanse Revolutionaire Garde dreigt “nieuwe fronten” te openen vanwege het Israëlische offensief in Libanon. Dat zegt mij dat het daar de verkeerde kant op gaat, en dat vrede in het Midden-Oosten voorlopig nog ver weg is.

Trump probeert — naar mijn mening al een hele tijd en zonder veel succes — de strijd te temperen, omdat de olieprijzen wereldwijd blijven stijgen door grote tekorten. Daar moet hoe dan ook een einde aan komen. Maar je bereikt dat niet door de premier van Israël ‘knettergek’ te noemen. Netanyahu gooit bij zo’n opmerking zijn hoofd alleen maar verder in de nek, waardoor de situatie eerder escaleert dan de-escaleren zal.

En wie zijn daarvan de dupe? Wij allemaal. De olieprijzen stijgen, de benzineprijs aan de pomp wordt steeds hoger, en op den duur zou autorijden weleens onbetaalbaar kunnen worden. Moeten wij dat zomaar slikken? Natuurlijk niet. Maar wat kunnen wij ertegen doen? In de ogen van Trump en Netanyahu stellen wij immers niets voor.

Toch kunnen we wel iets doen: wat minder in de auto stappen en wat vaker de fiets pakken. Dat is niet alleen goedkoper, maar ook gezonder. We komen in beweging, voelen de wind door onze haren en ademen frisse lucht in. Het is een kleine suggestie, maar wel een die tot nadenken stemt.

Want als Trump — die naar mijn mening zelf ook niet helemaal lekker in de bovenkamer zit — de Israëlische premier al ‘knettergek’ noemt, dan weet je dat er echt stront aan de knikker is. En dat de vrede in het Midden-Oosten misschien wel verder weg is dan ooit.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen