Het verdwenen D66-geluid

 

Het kabinet-Jetten zit nu 100 dagen in het zadel, maar waar is het D66‑geluid gebleven? Het geluid waarvan de partij jarenlang beweerde dat het vernieuwend, vooruitstrevend en broodnodig was? We horen het niet meer terug. Onder de bevolking ontstaat zelfs het vermoeden dat het er misschien nooit écht is geweest.

Ik ga al jaren niet meer naar de stembus. De redenen daarvoor heb ik in eerdere columns uitgebreid beschreven, dus die laat ik nu rusten. Maar ondanks dat blijf ik de politiek op de voet volgen. We hebben er immers allemaal mee te maken, of we willen of niet. Er worden beslissingen over ons genomen die ons vaak niet bevallen, en er worden beloften gedaan die politici niet kunnen of willen nakomen.

D66 riep in de campagne dat het wél kan. Maar inmiddels weten we dat het vooral níét kan. Niet met een minderheidskabinet samen met CDA en VVD, waarbij voor elk besluit opnieuw een meerderheid in Tweede én Eerste Kamer moet worden gezocht. Vanaf dag één was duidelijk dat dit een recept voor stroperigheid zou worden. De eerste donderwolken hingen al boven het kabinet voordat het goed en wel begonnen was.

Nu zijn we 100 dagen verder. Wat hebben ze bereikt? Om eerlijk te zijn: weinig. Ja, ze hebben het voor elkaar gekregen dat het eigen risico in 2027 stijgt naar € 420, en mogelijk later zelfs boven de € 500 uitkomt. Dat besluit is bij velen — mijzelf inbegrepen — verkeerd gevallen. De Eerste Kamer sputterde nog tegen, maar het lijkt er toch doorheen gedrukt te zijn. Een wapenfeit om trots op te zijn? Ik vind van niet.

Maar terug naar de vraag: waar is het D66‑geluid? Het is in geen velden of wegen te bekennen. Af en toe horen we iets over zuiniger omgaan met energie, maar verder blijft het oorverdovend stil. Natuurlijk moeten regeringspartijen water bij de wijn doen, maar D66 lijkt een hele sloot te hebben weggegeven.

En dan minister-president Rob Jetten. Telkens wanneer hij op tv verschijnt, hoor ik ontwijkende antwoorden. Zinnen die alle kanten op kunnen, behalve de kant van duidelijkheid. Er zijn mensen die zeggen dat je tussen de regels door moet luisteren bij politici, maar bij Jetten is dat onmogelijk. Er zitten meer spelden tussen zijn woorden dan in een naaisetje. Soms lijkt het alsof hij vooral probeert de gemoederen te sussen, maar daarmee worden de tegenstellingen in ons land juist groter.

Wat Jetten volgens mij moet doen, is eindelijk klare wijn schenken. Het D66‑geluid weer laten horen. Niet alleen om zijn kabinet in een beter daglicht te zetten, maar vooral om de politieke wanorde die na 100 dagen al zichtbaar is, te doorbreken. Want dat blijkt harder nodig dan ooit.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen