Waarom wij in Twente blijven kamperen

 

In zes jaar tijd zijn Europese campings bijna een kwart duurder geworden. Kroatië is net als vorig jaar met kop en schouders het duurste kampeerland van Europa, en in Slowakije zijn kampeerders veel meer geld kwijt dan vorig jaar. Alleen in Polen zijn de prijzen verlaagd.

Dat betekent dat de campings in Nederland ook duurder zijn geworden. Annemarie en ik gaan samen met Jacky meerdere keren per jaar naar De Witte Berg in Ootmarsum, waar we een stacaravan hebben staan. Het is een prachtige camping: iedereen heeft er voldoende ruimte, er is van alles te doen voor jong en oud — dansavonden, bingo, kleine sportevenementen — en honden zijn gewoon welkom. Maar ook daar is de prijs voor een standplaats omhooggegaan.

Toen we dat vernamen, keken we daar niet van op. Voor ons is het normaal dat de prijs jaarlijks iets stijgt. Bovendien laten we ons het vakantieplezier niet afpakken door een paar euro meer. Wij willen gewoon genieten van alles wat De Witte Berg ons te bieden heeft.

Voor Jacky is het minstens zo belangrijk. Ze kan er heerlijk rennen in de omliggende natuur, spelen met andere honden, contact leggen met hun baasjes en genieten van de vrijheid die ze thuis niet altijd heeft. Ook een hond is weleens toe aan een verandering van omgeving.

Zo nu en dan haalt De Witte Berg een bekende Nederlandse artiest naar de camping om de gasten een gezellige avond te bezorgen. Ik herinner me nog goed dat Lucas & Gea er een paar jaar geleden kwamen optreden. Iedereen weet dat ik geen liefhebber ben van Nederlandstalige muziek, maar zij brachten daar verandering in. Hun muziek klonk zó gezellig dat ik meteen in de stemming kwam om met Annemarie de dansvloer op te gaan. We hebben ons die avond uitstekend vermaakt. Sterker nog: sindsdien staan Lucas & Gea gewoon in mijn Spotify‑afspeellijst. Gezelligheid gaat immers boven alles.

Daarom zeggen Annemarie en ik al jaren: wij blijven in Nederland. Sterker nog, we blijven in onze geboortestreek Twente. Niet vanwege de prijs van de standplaats, maar vanwege de Twentse nuchterheid en gezelligheid — iets wat we op buitenlandse campings toch een stuk minder vinden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen