Waarom ik geen meelij heb met de rijken

 

Het is een bekend gegeven dat veel mensen — ikzelf inbegrepen — zeggen dat we geen meelij hoeven te hebben met de rijken. Zij hebben immers het geld om, zo lijkt het, hun dromen waar te maken. Maar is dat wel zo? Naar mijn mening wel.

Omdat ik uit de arbeidersklasse kom, heb ik nooit tegen de rijken opgekeken. Ik heb altijd voor mijn eigen kostje moeten zorgen, en daar ben ik best trots op. Het gaf me de voldoening die ik als mens nodig had, en nog steeds heb. Nu ik met pensioen ben, kijk ik graag terug op mijn werkzame leven. Dat levert me een tevreden glimlach op.

Bij de rijken ligt dat volgens mij anders. Misschien zie ik het verkeerd, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat zij het toch wat makkelijker hebben dan mensen die, net als ik, uit de arbeidersklasse komen. Zij beschikken vaak over veel geld, waardoor ze dure aandelen kunnen kopen of kunnen investeren in internationaal opererende bedrijven als Shell of Unilever. Daarmee delen ze in de winst van die bedrijven.

Voor de meesten van ons is dat niet weggelegd. Natuurlijk zijn er mensen uit de arbeidersklasse die via beleggingsclubs een beetje geld beleggen, en ja, soms levert dat iets op. Maar meestal mogen ze al blij zijn als ze kiet spelen en er geen verlies is.

Dan zijn er politici die roepen dat de rijken meer belasting moeten betalen. Dat verhaal heb ik al zo vaak gehoord dat ik er niet meer in geloof. Natuurlijk betalen ze belasting over hun inkomen — maar dat doen mensen uit de arbeidersklasse ook. Alleen moeten die er vaak veel harder voor werken. Voor de rijken gaat dat naar mijn mening een stuk makkelijker, simpelweg omdat ze het geld ervoor hebben. Soms zelfs in overvloed. En dan maken ze ook nog gebruik van belastingconstructies die, zacht gezegd, een beetje stinken.

Geef mij dan maar de mensen uit de arbeidersklasse. Zij dragen hun steentje bij, maken over het algemeen geen gebruik van dubieuze constructies en staan opener in het leven. Daar mogen ze best trots op zijn. Sommige rijken pronken dan wel met hun bezittingen, maar missen naar mijn mening toch dat ene gevoel dat iets zegt over saamhorigheid.

Met andere woorden: nee, ik heb geen meelij met de rijken. Niet omdat ik hun rijkdom misgun, maar omdat de kloof tussen rijk en veel minder rijk naar mijn mening te groot is — en alleen maar groter lijkt te worden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen