Van Kerkbank tot Slayer en Morbid Angel

 

De katholieke kerk trekt weer volop mensen, en opvallend genoeg zijn het juist jongeren die massaal de weg naar de kerkbanken vinden. Dat is mooi om te vernemen, maar is het een blijvend fenomeen, of is het iets van voorbijgaande aard?

Ik ben zelf een katholieke man die er niet veel mee doet. Ik ga niet op wekelijkse basis braaf naar de kerk, ik bid twee keer per dag, draag een gouden crucifix aan een ketting om mijn nek en een gouden crucifix in mijn linkeroor, maar daar houdt het wel zo’n beetje op. Daarnaast praat ik met andere mensen weinig of niet over mijn geloof, omdat ik vind dat geloof iets heel persoonlijks is. Door de crucifixen die ik draag kunnen mensen toch wel zien waar ik in geloof.

Kerken, en dus ook de katholieke kerk, hadden jarenlang te maken met een leegloop, maar het lijkt erop dat daar nu verandering in komt. Wat mij opvalt, is dat het vooral jongeren zijn die hun weg naar de kerkbanken hebben gevonden, en dat er in Enschede zelfs een ware processie heeft plaatsgevonden. Wat heeft jongeren aangespoord om weer in de kerk te gaan zitten? Waarschijnlijk heeft het te maken met het gezamenlijk beleven van geloof, en de kracht die dat hen geeft. Daardoor denk ik dat het hier om een blijvend fenomeen gaat.

Misschien herken ik iets van mezelf in die jongeren, al beleef ik mijn geloof inmiddels op een heel andere manier. In mijn jeugd ging ik samen met mijn familie wekelijks naar de kerk, en dat had wel iets. Helaas kwam daar na het overlijden van mijn oma van moederskant een einde aan, en deed ik jarenlang niets met mijn geloof. Toch bleef het in mij hangen, waardoor ik besloot mijn katholieke geloof weer te accepteren — maar kerkelijk werd ik er niet meer van.

Ik belijd mijn geloof nu op mijn eigen manier, lekker thuis, in alle rust, samen met Annemarie, met de wetenschap dat God altijd bij ons is, ook als je niet naar de kerk gaat. Dat vind ik een mooie gedachte, die wordt ondersteund door de religieuze muziek die ’s avonds bij ons thuis klinkt. Tegelijkertijd luister en kijk ik in diezelfde avonduren ook naar satanische heavy metalmuziek.

Er zijn mensen die zeggen dat religieuze muziek en satanische heavy metal niet samengaan, maar dat zie ik anders. Religieuze muziek en het geloof dat daarbij hoort zijn voor mij een serieuze zaak, terwijl satanische heavy metal voor mij puur entertainment is. Ik doe er verder niets mee. Het zal me niet verbazen dat sommige mensen daar vreemd van opkijken, maar dat kan me niet deren. Ik ben zoals ik ben — op religieus gebied én op het gebied van satanische heavy metal. Take it or leave it.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.