Toen Diane nog ratelde

 

Er zijn mensen die constant op zoek zijn naar de ware, maar ik ben nooit echt zoekende geweest — het overkwam me gewoon.

Na een aantal relaties vond ik dat het tijd was om even op de pauzeknop te drukken. Mijn vrienden zeiden na een tijdje dat ik “weer aan de vrouw moest”, maar ik dacht vooral: het zal allemaal wel; het komt vanzelf als de tijd rijp is. Bovendien beviel het me eigenlijk wel dat ik even geen relatie had. Ik genoot van het vrijgezelle leven, van de vrijheid die bezit van me nam, en van het feit dat ik kon doen en laten wat ik wilde.

Dat zagen mijn vrienden op een gegeven moment ook, maar toch bleven ze vinden dat ik weer aan de vrouw moest. Daarom regelden ze een afspraak met een vrouw voor mij. Toen ze dat vertelden, dacht ik: maar ik wil dit helemaal niet; ik beslis zelf wel of ik een relatie wil of niet. Toch wilde ik mijn vrienden niet voor het hoofd stoten, dus ging ik maar naar de afspraak toe.

De afspraak vond plaats in een restaurant in Enschede. Ik ging aan een tafeltje zitten, bestelde een frisdrank en wachtte op de vrouw die mijn vrienden voor me hadden uitgekozen. Na een kwartier begon ik te vermoeden dat ze niet zou komen, maar dat bleek verkeerd gedacht. Een paar minuten later schoof ze bij me aan. Mijn vrienden hadden haar verteld dat ik een zwart overhemd zou dragen, zodat ze me kon herkennen.

Ze stelde zich voor als Diane, en ik hoorde meteen haar warm klinkende stem. Ze zag er verzorgd uit, had een sierlijk uiterlijk en viel duidelijk bij me in de smaak. Ik vroeg wat ze wilde drinken; ze koos voor een colaatje. Ik bestelde het voor haar, waarna we over van alles en nog wat begonnen te praten.

Er was echter één probleem: op een gegeven moment ratelde ze aan één stuk door, waardoor ik nauwelijks een woord kon zeggen. Ik haakte langzaam af en besloot de menukaart dan maar eens zeer nauwkeurig te bestuderen. Heel subtiel besloot ik dat ik wel zin had in lasagne — mijn favoriete Italiaanse gerecht. Even later koos Diane ook voor lasagne, waarna ze een slokje van haar cola nam.

De lasagne smaakte ons prima. Diane bleef praten, en ik verlangde er steeds meer naar om de rekening te vragen. Toch deed ik dat niet, want ik moest toegeven dat Diane een aantrekkelijke vrouw was die zich misschien net zo opgelaten voelde als ik. Daarom vroeg ik op een gegeven moment of ze onze afspraak eigenlijk wel zag zitten.

Ze keek me aan, slaakte een kleine zucht en zei: “Ik heb hier enorm tegenop gezien. Als ik zenuwachtig ben, ratel ik aan één stuk door, waardoor anderen niet aan het woord komen. Daar schaam ik me zó voor, maar ik kan er niks aan doen.”

Vanaf dat moment werd ze rustiger en veranderde het gesprek in een wederzijds gesprek dat goed aanvoelde. Ik keek haar in de ogen en zag opnieuw haar warme persoonlijkheid, maar een intieme relatie zat er niet in. Die gedachte speelde ook bij Diane, waardoor we besloten dat een vriendschappelijke relatie beter paste.

En nu, ik weet niet hoeveel jaren later, is die vriendschap er nog steeds. Diane heeft twee kinderen die inmiddels het huis uit zijn, is gescheiden maar gelukkig, en geniet volop van het leven — en van onze vriendschap. En ik? Ik heb al twintig jaar een intieme relatie met mijn Annemarie, die alles voor mij betekent. Daarmee is de cirkel voor Diane en mij rond.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.