Thijs Römer: Tussen schuld en herstel

 

Acteur Thijs Römer, die eerder in opspraak raakte door zijn veroordeling voor online misbruik van minderjarige meisjes, heeft afgelopen weekend zijn comeback gemaakt in het theater. Hij staat op het podium in Een vorm van eenzaamheid, samen met Yorick Zwart. Ik las het in het AD en keek er niet van op. Toch zijn er mensen die vinden dat hij als acteur nooit meer aan de bak mag komen. Ik begrijp waar dat sentiment vandaan komt — wat hij heeft gedaan kan écht niet — maar ik geloof ook dat iedereen die een grove fout maakt een tweede kans verdient. Dat geldt naar mijn mening dus ook voor Römer.

Tijdens de rechtszaak gedroeg hij zich naar de pers toe nogal arrogant. Maar wat was de oorzaak daarvan? Was het arrogantie, of was het een man die opeens in een schijnwerper stond waar hij níét in wilde staan? Dat lijkt me waarschijnlijk. Misschien wist hij simpelweg niet hoe de zaak voor hem zou aflopen. Onzekerheid kan zich bij sommige mensen uiten als een houding die op arrogantie lijkt, zonder dat het dat per se ís.

In eerste instantie dacht ik ook dat hij niet veel meer was dan een viezerik die online zijn handjes niet thuis kon houden. Maar gaandeweg veranderde dat. Ik ging neutraler luisteren naar wat er gezegd werd, en kwam tot de conclusie dat hij — na het uitzitten van zijn straf — ondanks alles een tweede kans verdiende.

Die tweede kans heeft zich nu aangediend met de theatervoorstelling Een vorm van eenzaamheid. Ik hoop dat hij die kans ten volle benut en zijn leven weer op de rails krijgt, want door zijn eigen toedoen is dat leven behoorlijk overhoop gegooid. En hoe je het ook wendt of keert: de schade die hij bij zijn minderjarige slachtoffers heeft aangericht is immens en ingrijpend. Dat blijft staan, ook als iemand opnieuw begint.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.