Taalfouten zeggen niets over de mens

 

Ik lees met enige regelmaat berichten op verschillende platforms waaruit blijkt dat de taalvaardigheid van sommige mensen niet al te best is. Zo wordt het woord mannen vaak geschreven zoals het uitgesproken wordt: manne. Dat stemt sommige mensen ertoe om direct een oordeel te vellen over degene die het zo schrijft. Daar doe ik niet aan mee. Een mindere taalvaardigheid heeft vaak een onderliggende oorzaak — gebrek aan educatie, weinig leeservaring of simpelweg gewenning.

Ik ben van huis uit geen moraalridder, integendeel zelfs. Maar juist daarom vel ik geen oordeel over mensen die moeite hebben met taal. Ik begrijp hun berichten meestal prima. Dat noem ik begrijpend lezen: niet kijken naar hoe iemand iets schrijft, maar naar wat iemand werkelijk probeert te zeggen.

Taal verandert bovendien voortdurend. Elke generatie schuift, sleutelt en vernieuwt. Dat tempo kunnen sommige mensen niet bijhouden, en dat is helemaal niet vreemd. Toch zijn er mensen die daar een probleem van maken. Ik noem ze ‘taalpuristen’: mensen die vinden dat iedereen foutloos en perfect moet schrijven. Maar perfectie bestaat niet — ook niet in taal. Taalvaardigheid is geen maatstaf voor iemands waarde, intenties of intelligentie. Het is eerder een utopie waar we onszelf onnodig aan vastklampen.

Ik schrijf dagelijks meerdere columns, en zelfs ik spel regelmatig woorden verkeerd. Autocorrectie zet ze dan weer recht, maar foutloos ben ik zeker niet. Ik zie dat niet als een tekortkoming, maar als iets menselijks. Het hoort bij me.

En laten we eerlijk zijn: ook taalpuristen maken fouten. Vaak meer dan ze zelf doorhebben. Dat maakt hen net zo menselijk als iedereen. We zijn allemaal mensen van vlees en bloed, met onze eigen tekortkomingen — zichtbaar of verborgen.

Daarom wil ik tegen taalpuristen zeggen: val anderen niet aan op hun taalfouten. Jullie maken ze zelf ook. Probeer te begrijpen wat iemand écht wil zeggen, lees tussen de regels door, en hou je oordeel voor jezelf. Dat is niet alleen vriendelijker, maar ook rechtvaardiger. Want niet iedereen is de Nederlandse taal even goed machtig.

© John Kukken, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen