Spreiden werkt pas als iedereen meedoet

 

Enschede gaat niet meer asielzoekers opvangen dan de 550 waar het nu plaats voor heeft. Wethouder Arjan Kampman reageert daarmee op de zorgen van de gemeenteraad en op de ernst waarmee het Rijk de spreidingswet aanpakt.

Persoonlijk ben ik er content mee dat Enschede plaats heeft voor 550 asielzoekers. Dat zouden er eigenlijk 586 moeten zijn, waardoor Enschede iets onder de gestelde norm zit. Het verschil is slechts 36 plekken, en volgens mij zou dat geen probleem hoeven te zijn.

Maar wat houdt de spreidingswet eigenlijk in? Het antwoord is eenvoudig: de spreidingswet bepaalt hoeveel asielzoekers gemeenten moeten opvangen, zodat er een evenwichtige verdeling ontstaat en het aanmeldcentrum in Ter Apel wordt ontlast.

Dat betekent dat gemeenten die nu geen of te weinig opvang bieden, aan Asielminister Bart van den Brink moeten uitleggen waarom ze niet meer kunnen opvangen. Om die reden heeft hij een brief gestuurd naar de betreffende gemeenten.

Enschede heeft, voor zover ik weet, zo’n brief niet gekregen. Dat terwijl de gemeente net iets onder de norm zit. Is het dan vooral spierballentaal van de kant van de minister? Dat zou kunnen, maar ik heb vernomen dat hij de spreidingswet zeer serieus neemt — misschien wel iets té serieus.

Daarom zou ik de Asielminister willen zeggen: klop vooral aan bij gemeenten die helemaal geen asielzoekers opvangen, want daar ontbreekt de balans. Laat hen weten dat ze er alles aan moeten doen om opvang mogelijk te maken, en leg desnoods boetes op als ze blijven weigeren.

Ik ben maar een eenvoudige Enschedese oudere man die zo nu en dan een column schrijft, maar ik zie wel wat velen met mij zien: zolang sommige gemeenten hun verantwoordelijkheid ontlopen, blijft Ter Apel overbelast en blijft de frustratie in het land groeien. De spreidingswet kan pas werken als het Rijk niet alleen streng is tegen gemeenten die al meedoen, maar vooral tegen gemeenten die nog altijd niets doen. Pas dan ontstaat er echte balans.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen