Oordelen zonder context

 

Een paar dagen geleden verscheen er een filmpje waarop te zien is hoe een politieagent een vrouw hardhandig tegen de grond werkt. Later bleek de vrouw zwanger te zijn, en de agent kreeg bakken kritiek over zich heen. Op internet waren de reacties niet mals. Maar oordelen we in dit soort situaties niet te snel? De agent gaf immers aan dat hij anders gehandeld zou hebben als hij had geweten dat de vrouw zwanger was.

Toen ik het filmpje voor het eerst zag, vond ik dat de agent wel erg fel optrad. Hij trok aan de vrouw, waardoor ze hard op de grond viel. Toen ik hoorde dat ze zwanger was, moest ik moeite doen om mijn woede in toom te houden.

Maar na een tijdje liet ik het bezinken. Ik besloot het filmpje nog eens te bekijken. Daar had ik een goede reden voor: het filmpje heeft geen geluid. Het zou dus zomaar kunnen dat de vrouw iets gezegd heeft dat niet door de beugel kan. Dat inzicht zorgde ervoor dat mijn woede wegebde en ik de situatie beter in perspectief begon te zien. Bovendien heeft de agent zelf aangegeven dat hij anders zou hebben gehandeld als hij van de zwangerschap had geweten.

Op internet kreeg hij zware kritiek, maar ik heb nu toch echt het idee dat we te snel oordelen. We waren er niet bij. We weten niet wat eraan voorafging. En juist daarom zou ik niet in de schoenen van de agent willen staan. Als het tegenzit, kan dit voor hem grote gevolgen hebben, terwijl de beelden slechts een klein deel van de gebeurtenis laten zien.

Daarom zeg ik nu dat we moeten stoppen met oordelen over situaties waar we niet bij waren. We moeten de uitkomst van het onderzoek afwachten. Ik weet dat dit soms veel gevraagd is, maar het is echt beter zo. We waren er niet bij, en dus weten we ook niet wat zich vóór het onfortuinlijke voorval heeft afgespeeld.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.