Lowbudget horror die Hollywood doet schudden

 

Ik ben een liefhebber van horrorfilms — hoe bloediger, hoe liever — en ik kijk er dan ook vaak naar. Evil Dead (2013), An American Werewolf in London (1981), Crawl (2019), de Saw-reeks, The Nun (2018), The Nun 2 (2021), Don’t Breathe (2016), Don’t Breathe 2 (2021), The Descent (2005), The Descent 2 (2009) en The Conjuring (2013) behoren tot mijn absolute favorieten. Films die me nog altijd kippenvel bezorgen.

Maar nu kijkt Hollywood verbaasd toe, want twee jonge filmmakers zijn opgestaan die met lowbudget horrorfilms het succes van Star Wars overtreffen. Ik heb het over Kane Parsons en Curry Barker, die met hun films Backrooms en Obsession de boxoffice-records hebben gebroken — en dat met producties die een fractie kosten van wat Hollywood normaal uitgeeft. Daar gaat mijn horrorfan‑hart sneller van kloppen. De twee, afkomstig uit de YouTubewereld, bewijzen dat je geen miljoenen nodig hebt om originele, ijzersterke horror te maken.

Ik geef eerlijk toe: ik heb zowel Backrooms als Obsession nog niet gezien. Maar ik weet dat Backrooms momenteel in de bioscopen draait en dat Obsession op dvd verkrijgbaar is. Toch draait het daar nu niet om. Waar het wél om draait, is dat deze jonge makers een hele generatie aanspreken — hun generatie, de Gen Z’ers.

En dat is belangrijk, want Gen Z is de toekomst, ook voor het horrorgenre. Daarom heb ik de trailer van Backrooms op YouTube bekeken, en ik was aangenaam verrast. De inventiviteit spat ervan af. Kane Parsons en Curry Barker grijpen je bij de kladden met ideeën die fris, vernieuwend en ronduit verontrustend zijn.

Precies daaraan ontbreekt het Hollywood op dit moment. Daar lijkt men vooral bezig met remakes, reboots en voorspelbare formules. Parsons en Barker blazen het genre nieuw leven in met nieuwe inzichten en verhalen die het horrorgenre weer laten glanzen. Daarom ga ik vanavond ook de trailer van Obsession bekijken — en misschien koop ik de film meteen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen