Jacky, het onweer en de belofte van zon

 

Het was vandaag nog even flink doorbijten. Bij ons in Twente trok een stevige onweersbui over, waardoor we te maken kregen met code geel. Maar er is beterschap op komst: na een kletsnatte donderdag en vrijdag gaan we waarschijnlijk de 25 graden aantikken. Dat vooruitzicht geeft me een goed gevoel.

De dag begon vriendelijk en rustig, maar die rust was van korte duur. In de middag sloeg het weer razendsnel om en begon het, in ieder geval bij ons in Enschede, stevig te donderen. Jacky, die normaal gesproken niet bang is voor onweer, kroop dicht tegen me aan. Ik voelde de rillingen door haar lichaam gaan. Daarom legde ik haar op mijn schoot, aaide haar en sprak haar zachtjes toe. Langzaam werd ze rustiger, al was haar angst duidelijk groot.

Toen de bui eenmaal voorbij was, keek ze verwonderd op, sprong van mijn schoot en wilde meteen naar buiten. Normaal gesproken zou ik daarin mee zijn gegaan, maar het regende nog flink. Ik had weinig zin om door de nattigheid te lopen. Jacky dacht daar anders over en bleef koppig voor de terrasdeur staan, alsof ze wilde zeggen: kom op, we gaan.

Na een tijdje leek het haar duidelijk te worden dat ik niet zou toegeven. Ze liep de slaapkamer in, pakte een bal van haar kussen en legde die voor mijn voeten neer. Een duidelijke boodschap: dan maar spelen. En dus gooide ik de bal door de woonkamer, waar Jacky er enthousiast achteraan rende. Dat hielden we zo’n twintig minuten vol, waarna ze met een tevreden zucht tussen Annemarie en mij op de bank kwam liggen. Ze sloot haar ogen en maakte een zacht, tevreden geluid. Slapen deed ze niet, maar ze genoot zichtbaar van het samenzijn — in alle vertrouwen en vrede.

En om nog even op het weer terug te komen: volgens de weerkundigen is de kans groot dat we binnenkort de 25 graden aantikken. In gedachten zag ik Jacky alweer door het gras rollebollen, en Annemarie op het terras zitten terwijl ik de gekoelde frisdrank serveer. Met die gedachte zeg ik nu dan ook: na regen en onweer komt zonneschijn — en die 25 graden ook. We moeten alleen nog even doorbijten.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen