In gesprek blijven, juist wanneer we verschillen

 

Ik zeg altijd maar zo: hoezeer mensen het ook met elkaar oneens zijn, je moet altijd met elkaar in gesprek blijven. Juist daar kunnen we van leren, zonder elkaar onnodig voor het hoofd te stoten.

In de politiek zien we bijna dagelijks hoe politici botsen over ideeën en overtuigingen. Maar wat we in Den Haag zien, komen we net zo goed op straat tegen. Daarmee wordt wel duidelijk dat de politiek, of we willen of niet, invloed heeft op ons allemaal.

Daar ga ik niet voor aan de kant. Soms kom ik mensen tegen die zichzelf ‘wakker’ of ‘bewust’ noemen. Ze geven dan hun mening over onderwerpen die veel mensen raken, en zijn vaak heilig overtuigd van hun gelijk. Als ik het met hen eens ben, zeg ik dat gewoon. Maar als ik het niet met hen eens ben, zeg ik dat óók. Soms valt dat laatste niet in goede aarde, maar wanneer ik mijn mening rustig en zo goed mogelijk beargumenteer, ontstaat er vaak toch een soort compromis.

Laatst kwam ik tijdens het uitlaten van Jacky een man tegen die ik oppervlakkig ken. We raakten in gesprek, en hij zei dat het kabinet‑Jetten in de eerste honderd dagen al veel bereikt had. Ik reageerde door te zeggen dat ik dat anders zag. Hij keek me bedenkelijk aan.

Ik vertelde hem dat het enige concrete resultaat tot nu toe is dat het eigen risico in de zorg in 2027 stijgt van € 385 naar € 455, en dat Solvinity niet door het Amerikaanse Kyndryl mag worden overgenomen. Daarnaast wees ik erop dat de asielopvang nog steeds niet goed geregeld is, en dat er gemeenten zijn die nog altijd niet aan de spreidingswet willen voldoen.

Ondanks dat bleef hij bij zijn standpunt. Daarom stelde ik voor dat we het erover eens zouden zijn dat we het oneens zijn — let’s agree that we disagree. Daar kon hij zich in vinden. Hij stak zijn hand uit, die ik graag aannam. Voor hij verder liep, zei hij: “Hoezeer we het ook oneens zijn, we blijven met elkaar in gesprek als we elkaar weer tegenkomen.” Hij glimlachte vriendelijk en vervolgde zijn weg.

Dat gaf me een tevreden gevoel. Ik keek naar Jacky, aaide haar even, en samen liepen we verder.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.