Hoe een schilder mij aan het dromen zette

 

Vier jaar geleden oefende Robert van Hemert nog het beroep van schilder uit, maar nu scoort hij hit na hit. Hij is de man achter Zoet, zout, zuur en Moët dat nou, en staat inmiddels zelfs in AFAS Live. Wat is zijn geheim? Vallen en opstaan, nuchter blijven en blijven dromen.

Tot voor kort had ik nog nooit van hem gehoord. Ik wist niet wie hij was en al helemaal niet hoe hij zijn brood verdiende. Dat veranderde toen een goede vriendin mij het nummer Zoet, zout, zuur liet horen. Ondanks het feit dat ik geen liefhebber ben van Nederlandstalige muziek, spitste ik mijn oren. Het nummer klonk verrassend goed, waardoor ik benieuwd werd naar meer. Maar wat maakte hij mij nou eigenlijk duidelijk?

Hij liet me horen dat vallen en opstaan, nuchter blijven en dromen bij het leven horen. Natuurlijk, dat is een waarheid als een koe, maar door de milde drukte in mijn leven vergeet ik dat soms. Dan ontstaat er een kleine kink in de kabel die even vervelend kan zijn. Gelukkig zet ik me daar meestal snel overheen. Muziek helpt me daarbij, waardoor ik toch redelijk onbezorgd door het leven ga.

Muziek heeft namelijk de kracht om mensen zoals ik een spiegel voor te houden. En dat doet de muziek van Robert van Hemert nu dus ook. Ik ga niet zeggen dat ik hem daar dankbaar voor ben, maar ik ga wél zeggen dat ik in de toekomst vaker naar zijn muziek ga luisteren. Misschien zit er in hem wel een nieuwe Gerard Joling verborgen — iemand die na één grote show denkt aan stoppen, maar die jarenlang miljoenen mensen heeft vermaakt. Sommigen zullen daar blij mee zijn, omdat ze hem na al die succesvolle jaren wel gezien hebben. Maar voor mij maakt het niet uit, want we hebben nu immers Robert van Hemert, die ons met zijn muziek blij maakt.

En dat zeg ik als een man die normaal gesproken niet graag naar Nederlandstalige muziek luistert. Hoe gek wil je het hebben?

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen