Groene vingers? Niet bij ons

 

De taken zijn bij Annemarie en mij in huis redelijk helder verdeeld. We doen meestal op zaterdag samen de wekelijkse boodschappen, maar Annemarie háát het om ze thuis uit te pakken. Die taak is dus aan mij uitbesteed — en dat is voor mij bepaald geen straf. Zij pakt vaker de stofzuiger, terwijl ik die liever netjes in de berging laat staan, waar hij volgens mij prima tot zijn recht komt. Je begrijpt: bij ons loopt niet alles van een leien dakje. Integendeel zelfs.

Een steeds terugkerend punt van discussie was de tuin. In het begin hielden we die nog wel bij, maar echt van harte ging het niet. We hebben er allebei een bloedhekel aan. Het gras moest eens in de zoveel tijd gemaaid worden, maar één van ons moest zich daar dan letterlijk toe dwingen. De gezichtsuitdrukking die daarbij hoorde, voorspelde steevast honderd dagen onweer, waardoor de stemming er niet bepaald beter op werd.

En dan was er nog het onkruid. Vooral voor mij was dat een crime. Ik nam dan de schoffel ter hand om het onkruid “vakkundig” een kopje kleiner te maken. Nou ja, vakkundig… klunzig en vooral gehaast is een betere beschrijving. Ik wilde er het liefst binnen een halfuur klaar mee zijn. Ik heb zelfs weleens overwogen om Roundup te gebruiken, maar toen bleek dat er een ingrediënt in zat dat slecht was voor het milieu, verdween dat idee snel in de prullenbak.

Daarom besloten Annemarie en ik dat het verstandiger was om een hoveniersbedrijf in te schakelen. Dat kostte dan wel een paar flinke centen, maar dat hadden we er graag voor over. Het bedrijf zorgt er nu voor dat onze tuin er keurig uitziet, waardoor wij er op onze manier toch van kunnen genieten — zonder er zelf ook maar iets aan te hoeven doen.

Heerlijk.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.