Eerst kijken, dan pas oordelen

 

Na een tijdje afwezig te zijn geweest keert Matthijs van Nieuwkerk terug op het tv‑scherm. Dit keer niet bij de publieke omroep, maar op SBS6, met een ‘muzikale roadmovie’. En zoals altijd wanneer een bekend gezicht terugkeert, zijn er meteen mensen die zich afvragen waarom hij zijn comeback op deze manier vormgeeft.

Een aantal jaren geleden raakte Van Nieuwkerk in ongenade vanwege vermeende misstanden bij De Wereld Draait Door. Voor zover ik weet zijn die beschuldigingen nooit aantoonbaar bewezen. Daarom vond ik het destijds al wat ver gaan om hem volledig van het scherm te weren. Maar BNNVARA nam dat besluit, en dus verdween hij uit beeld — op een paar korte co‑presentaties na.

Daarmee werd het stil op het tijdstip van 19.00 uur, het tijdstip waarop DWDD jarenlang een vaste waarde was. Er kwamen wel vervangende programma’s, maar die haalden bij lange na niet de kijkcijfers van DWDD. Ik merkte dat ik Van Nieuwkerk en zijn programma begon te missen. Hij had een bepaalde flair die kijkers niet alleen naar het programma trok, maar ze ook vasthield. De manier waarop hij elke werkdag opende — snel, energiek, met die lange rollende r — was destijds baanbrekend.

En nu is hij dus terug, met een nieuw programma op SBS6. Toen dat nieuws bekend werd, stonden de eerste critici al klaar: “Dat gaat natuurlijk keihard floppen.” Kunnen die mensen in de toekomst kijken? Hebben ze een glazen bol op tafel staan? Natuurlijk niet. Ze roepen maar wat, waarschijnlijk omdat ze graag iets willen vinden van iets waar ze onmogelijk al iets van kunnen weten. Het is koffiedik kijken waar niemand iets aan heeft.

Ooit werd ook gezegd dat Massa is Kassa hopeloos zou floppen. We weten inmiddels hoe dat is afgelopen: het werd een kijkcijferhit. Dat laat maar weer zien hoe weinig voorspellingen waard zijn.

Daarom is het beter om eerst maar eens af te wachten hoe Matthijs van Nieuwkerk zijn nieuwe programma de huiskamers in brengt. Ik ben ervan overtuigd dat hij dat met dezelfde flair zal doen waarmee hij DWDD presenteerde — zij het zonder de razendsnelle intro en de rollende r.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen