Eer voor Kennedy, Niet voor Trump

 

Toen ik hoorde dat de naam van Donald Trump aan het Kennedy Center zou worden toegevoegd, fronste ik mijn wenkbrauwen. Wat had hij in vredesnaam gepresteerd om zo’n eer te verdienen? Naar mijn mening: niets. Het enige wat zijn presidentschap zichtbaar heeft opgeleverd, is een land dat tot op het bot verdeeld raakte. Een land waar Renée Good door een ICE‑agent in haar auto werd doodgeschoten, en waar enkele weken later een demonstrant het leven verloor tijdens een protest tegen Trump. Dat zijn geen wapenfeiten om trots op te zijn.

Maar Trumps grootheidswaan kent geen grenzen. Op een bepaald moment vond hij dat zijn naam aan het Kennedy Center toegevoegd moest worden — en zo geschiedde. De weerstand was groot, maar hij zette door, zoals hij dat altijd doet wanneer zijn ego op het spel staat.

Het wrange is: hij had helemaal niet de bevoegdheid om die beslissing te nemen. Die ligt namelijk bij het Congres. Trump negeerde dat volledig, alsof regels slechts decorstukken zijn in zijn persoonlijke toneelstuk. Het gevolg liet niet lang op zich wachten: eind mei oordeelde een rechter dat zijn naam van de gevel verwijderd moest worden. En terecht.

Trump is daar natuurlijk niet blij mee, maar wat kan hij doen? Voor zover ik weet niets — en dat lijkt me maar goed ook. Trump heeft niets met cultuur; hij heeft alleen iets met zijn eigen imago. In mijn ogen is hij vooral een man die vooral aan zichzelf denkt.

Het rechterlijke oordeel had nog een bijkomend effect: Trump legde zijn leidinggevende rol bij het Kennedy Center neer. Daardoor kan het instituut eindelijk weer terugkeren naar waar het voor bedoeld is: het verzorgen van culturele bijeenkomsten, kunst en theater. De naam van John F. Kennedy en diens culturele nalatenschap krijgt zo weer de plek die het verdient.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen