Een tragedie met alleen maar verliezers

 

De 19-jarige man uit de gemeente Hulst die donderdag is aangehouden na het verschrikkelijke ongeval in Vogelwaarde, blijft langer vastzitten. Dat heeft het Openbaar Ministerie bekendgemaakt. Het OM bevestigde dat hij de bestuurder was van het voertuig dat een groep van veertien kinderen en twee begeleiders schepte. Drie leerlingen en een begeleider kwamen daarbij om het leven. Een gebeurtenis die je als buitenstaander al naar de keel grijpt, laat staan als betrokkene.

Mijn medeleven gaat in de eerste plaats uit naar de families van de slachtoffers. Hun wereld is in één klap ingestort. Maar ik sta ook stil bij de 19-jarige bestuurder. Want hoe je het ook wendt of keert: ook hij zit nu in een nachtmerrie waaruit hij niet meer wakker wordt.

Wat het ongeval heeft veroorzaakt? We weten het niet. Misschien reed hij te hard. Misschien was er een technisch mankement. Misschien speelde zijn onervarenheid een rol. Maar zolang het onderzoek loopt, blijft alles speculatie. En speculatie helpt niemand.

Wat ik wel weet, is dat ik blij ben dat ik niet in zijn schoenen sta. Als het onderzoek uitwijst dat hij verantwoordelijk is, draagt hij de rest van zijn leven het gewicht van vier verloren levens. Dat is een last die ik niet zou kunnen dragen.

Online zie je nu al hoe mensen hem veroordelen, alsof het rechtssysteem een overbodige luxe is. Dat gaat er bij mij niet in. In Nederland is iemand onschuldig tot het tegendeel wettig en overtuigend bewezen is. Punt. Daarom pleit ik voor gematigdheid, voor ademhalen, voor wachten op feiten in plaats van emoties.

In deze zaak zijn geen winnaars. Alleen verdriet, vragen en een lange weg naar verwerking.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen