Een Shaggie Tussen de Lippen en Verder Geen Gedoe

 

Het is een bekend gegeven dat er in ons land steeds minder gerookt wordt. Daardoor liggen er ook veel minder sigarettenpeuken op straat, iets wat veel mensen als prettig ervaren. Al die peuken maken van de stoep tenslotte een rommeltje. Maar doen Annemarie en ik daaraan mee? Zijn wij inmiddels gestopt? Zijn we geen fervente rokers meer?

Ik zal het maar meteen bekennen: nee, daar doen we niet aan mee. En ja, we zijn nog steeds fervente rokers. Ik rook wel minder dan vroeger, maar ik ben nog altijd dezelfde roker die ik altijd ben geweest. Daar schaam ik me niet voor, want zo nu en dan een shaggie hoort gewoon bij mij.

Heb ik ooit overwogen om te stoppen? Ja, meerdere keren zelfs. Ik heb verschillende pogingen gedaan. Maar telkens doemde dat shaggie weer in mijn gedachten op, en dan zakte de moed me in de schoenen.

Er zijn mensen die zeggen: “Als je wilt stoppen, dan moet je het gewoon doen.” Dat klinkt prachtig, maar zo werkt het niet. Roken is zó verslavend dat je er niet zomaar vanaf komt. Het is een lange weg, en je hebt een enorme dosis wilskracht nodig om het vol te houden. Die heb ik simpelweg niet. Punt.

Als ik Jacky uitlaat, bungelt er meestal een shaggie losjes tussen mijn lippen. Daarmee laat ik eigenlijk zien dat het me niets kan schelen wat anderen daarvan vinden. Laat ze maar denken wat ze willen. Ik rook, en ik blijf roken — ook als dat iemand niet bevalt.

Annemarie is trouwens ook een behoorlijke roker. Ze puft aardig tegen me op. Ook haar kan het niets schelen wat anderen ervan vinden. Dat er tegenwoordig minder peuken op straat liggen, zal haar een zorg zijn. Wat dat betreft zitten we precies op één lijn: wij roken. So what?

Om een lang verhaal kort te maken: wij roken, we weten dat we in de minderheid zijn, en we weten dat het slecht is voor de gezondheid. Maar we genieten ervan. Laat ons lekker roken, laat ons met rust, en bemoei je met je eigen zaken. Dat doen wij immers ook.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.