Demonstreren mag, maar niet ten koste van veiligheid

 

Is het wegvoeren van demonstranten van het spoor of de weg een inperking van het demonstratierecht? Nee, dat vind ik niet. Er zijn mensen die daar anders over denken, maar ik ben die mening echt toegedaan.

Het is al lange tijd bekend dat Extinction Rebellion met enige regelmaat belangrijke wegen blokkeert om te demonstreren tegen het tekortschietende beleid van overheden en bedrijven op het gebied van klimaatverandering, biodiversiteitsverlies en milieuschade. In het begin was ik het volledig met hen eens en ondersteunde ik hun acties dan ook. Maar na verloop van tijd begon ik me toch een beetje tegen hen te keren. Niet vanwege hun standpunten — daar sta ik nog steeds achter — maar vanwege het feit dat ze het verkeer belemmerden en zichzelf in gevaar brachten door bijvoorbeeld de A12 bij Den Haag te blokkeren.

Nu hebben ze ervoor gekozen om ook het spoor op cruciale punten te blokkeren. Dat brengt opnieuw gevaar met zich mee, én het legt het treinverkeer plat, waardoor de politie hen van het spoor moest verwijderen. Maar wordt daarmee het demonstratierecht in Nederland aangetast?

Naar mijn mening niet. In Nederland staat het demonstratierecht hoog in het vaandel, maar als je gaat demonstreren op een plek waar dat simpelweg niet veilig is, dan zal de politie — in opdracht van de burgemeester — ingrijpen en demonstranten verwijderen.

Daarom vraag ik me af waarom Extinction Rebellion er niet voor kiest om het parlementsgebouw te blokkeren, zodat politici er niet in of uit kunnen. Misschien zou hun boodschap dan veel harder binnenkomen. Ook begrijp ik niet waarom ze niet naar het Malieveld gaan, waar demonstreren vrijwel altijd is toegestaan en waar de politie meestal niet hoeft in te grijpen. Daar zouden de rebellerende mensen eens bij stil moeten staan, want de politie heeft wel meer te doen dan het voortdurend verwijderen van demonstranten van een belangrijke weg of het spoor.

Ik hoop dan ook van harte dat Extinction Rebellion tot inzicht komt en zoekt naar andere manieren van demonstreren die voor hen veel veiliger zijn. Demonstreren is een goed recht dat gekoesterd moet worden — maar dan wel op een veilige manier.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen