De Iraandeal die Niemand Bevestigt — Behalve Trump

 

En ja hoor, daar is hij weer. Donald Trump beweert dat er een “verwachte deal” met Iran ligt die volgens hem zondag ondertekend zal worden. Alsof dat nog niet genoeg is, verklaart hij ook dat de Straat van Hormuz “meteen open is voor iedereen”.

Bemiddelaar Pakistan houdt de deur op een kier en zegt dat zoiets mogelijk is, maar Iran ontkent dat er zondag iets wordt ondertekend. Bovendien werkt Pakistan aan een procedure om een akkoord elektronisch te kunnen ondertekenen — iets wat de tijdlijn van Trump alleen maar ongeloofwaardiger maakt.

Daar gaat hij dus weer, in de overtuiging dat zijn gelijk vanzelfsprekend is. Een paar jaar geleden riep hij dat hij de oorlog tussen Oekraïne en Rusland binnen 24 uur zou beëindigen. We weten allemaal wat daarvan terechtkwam: niets. Dat was voor mij het moment waarop ik alles wat hij daarna zei met een flinke korrel zout nam. Het weinige vertrouwen dat ik nog in hem had, zakte toen verder weg.

En nu beweert hij dus dat er een deal met Iran klaarstaat die zondag wordt ondertekend. Ik weet dat wonderen de wereld nog niet uit zijn, maar dit geloof ik voor geen meter. Online circuleren tegenstrijdige berichten. Niet alles is betrouwbaar, maar veel ervan klinkt aannemelijk genoeg om serieus te nemen.

De NOS meldt dat Iran bereid zou zijn het nucleaire programma te ontmantelen. Dat zou prachtig zijn — als het waar is. Maar niemand weet wat er werkelijk op tafel ligt; de inhoud van de onderhandelingen blijft zorgvuldig afgeschermd. Op BNR hoorde ik bovendien dat de Verenigde Staten zich in de gesprekken behoorlijk hebben “achteruit onderhandeld”, wat doet vermoeden dat er concessies zijn gedaan.

Of dat klopt, zal de komende tijd blijken. Maar zolang de leugen regeert in Trumps communicatie, blijf ik alles wat hij zegt met een korrel zout nemen. Hij is en blijft naar mijn mening totaal onberekenbaar — en daarmee volstrekt onbetrouwbaar.

© John Kukken, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen