De Grote Bende van Jetten

 

Het kabinet‑Jetten zit inmiddels al een tijdje in het pluche. Je zou dan mogen verwachten dat er in die periode iets van betekenis is bereikt. En geloof het of niet: dat is ook zo. Ze hebben namelijk bereikt dat het leven duurder wordt. Het eigen risico stijgt volgend jaar van €385 naar €455, en het vertrouwen in dit kabinet is in dezelfde vaart naar een dieptepunt gezakt. Het resultaat: een grote bende.

Al vrij snel werd duidelijk dat de kiezers niet warm lopen voor dit kabinet. Dat blijkt onder meer uit onderzoek van het RTL Nieuwspanel. Oké, er is minder ruzie dan in het kabinet‑Schoof, maar dat is dan ook het enige positieve. Het vertrouwen is ingestort omdat er simpelweg geen resultaten zijn geboekt.

Een paar maanden geleden was dat nog anders. Toen had ongeveer een derde van de kiezers vertrouwen in het nieuwe kabinet. Dat klinkt laag, maar het is vergelijkbaar met eerdere kabinetten. Toen het kabinet‑Schoof begon, lag het vertrouwen op 37%. Maar waar Schoof struikelde over interne conflicten, struikelt Jetten over… niets doen.

Het lijkt er vooralsnog niet op dat dit kabinet de grote problemen gaat oplossen. Sterker nog: het lijkt alsof ze vooral nieuwe problemen creëren. Dat is geen goed teken. Uit het onderzoek blijkt bovendien dat alleen D66‑kiezers nog enig vertrouwen hebben in het kabinet‑Jetten. Bij CDA‑ en VVD‑kiezers is het vertrouwen in iets meer dan honderd dagen tijd nagenoeg verdampt.

Rob Jetten zou zich dus eens goed achter de oren moeten krabben. Heeft zijn kabinet überhaupt een strategie om tot resultaten te komen? Tot nu toe wijst niets daarop. De bende wordt groter, de ellende dieper, en het bewijs stapelt zich op dat het níét kan in plaats van wél.

Politiek gezien is er enorm veel werk aan de winkel. Werk dat nu niet wordt uitgevoerd. Daarom beschouw ik dit kabinet op dit moment als incompetent, uitzichtloos en waardeloos. En dus blijf ik bij wat ik eerder al schreef: binnen een jaar mogen we weer naar de stembus. Niet alleen om onze stem uit te brengen, maar vooral om de grote bende op te ruimen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen