Achter gesloten deuren: wat mag de wereld niet horen?

 

Bill Gates, u weet wel, de oprichter van Microsoft, gaat achter gesloten deuren getuigen voor het Huis van Afgevaardigden in de zaak rond Jeffrey Epstein. Het is bekend dat zijn naam voorkomt in de documenten over Epstein die door de Amerikaanse justitie zijn vrijgegeven. In maart werd Gates door de onderzoekscommissie van het Huis verzocht om een getuigenis af te leggen.

Eerder heeft Gates aangegeven dat hij diners heeft gehad met Epstein, omdat hij dacht dat Epstein zijn netwerk wilde inzetten voor liefdadigheidsdoelen. Ook zegt hij dat hij niet op de hoogte was van Epsteins verleden. Goed, de getuigenis wordt dus achter gesloten deuren afgelegd — maar waarom? Probeert men hem als bekende Amerikaan te beschermen, of bestaat het vermoeden dat hij iets weet wat andere rijke Amerikanen zou kunnen schaden? Dat hij heeft toegegeven dat hij met Epstein heeft gedineerd, zegt volgens mij weinig tot niets.

Daarom ben ik van mening dat de getuigenis openbaar zou moeten zijn. De onderste steen moet hoe dan ook boven water komen. Daar hebben de Amerikanen, en misschien wel de hele wereld, recht op. Transparantie is in dit soort zaken geen luxe, maar een noodzaak.

Maar goed, Gates gaat dus — helaas — achter gesloten deuren verklaren. En dan komt onvermijdelijk de volgende vraag: wat dacht je van Donald Trump? Heeft hij al een getuigenis afgelegd? Voor zover ik weet niet. Heeft hij überhaupt een uitnodiging gekregen? Zijn naam duikt immers meerdere keren op in de dossiers rond Epstein. Ik weet het niet, en misschien zal ik het ook nooit weten.

Weet Gates iets over Trump dat de huidige president zou kunnen schaden? Het zou zomaar kunnen. In dat licht begrijp ik, met enige tegenzin, waarom men de getuigenis niet openbaar maakt. Het is tenslotte niet niks om de president van de Verenigde Staten voor de leeuwen te gooien. Hij is immers zo wispelturig en onbetrouwbaar als maar kan, en geniet op dit moment nog immuniteit.

Met andere woorden: we zullen wel zien hoe het allemaal gaat verlopen. Tot die tijd zeg ik: so long and take care.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen