Waarom volwassenen óók een stresslijn verdienen

Het is altijd prettig dat er een hulplijn bestaat wanneer iets je dwars zit. Nu is er een stresslijn voor scholieren die hun eindexamen afleggen. Een goed initiatief. Maar het zou minstens zo waardevol zijn als er ook een stresslijn voor volwassenen kwam, want de stress neemt bij hen om allerlei redenen net zo hard toe.

Tijdens mijn gebruikelijke wandeling met Jacky ben ik meestal rustig. Die wandeling met mijn kleine viervoeter geeft me precies de ontspanning die ik nodig heb. Natuurlijk weet ik dat iedereen anders is en dat we allemaal onze eigen manieren hebben om tot rust te komen. Voor mij zijn dat een wandeling met Jacky, een gerolde sigaret, samen zijn met Annemarie, muziek luisteren en het schrijven van mijn columns. Het mag duidelijk zijn: stress is niet mijn hobby.

Gisteren zag ik tijdens de wandeling een vrouw die, zo leek het, stijf stond van de stress. We liepen langs elkaar heen. Jacky draaide zich om, keek haar aan en slaakte een diepe zucht. Ik wist meteen dat ze de spanning van die vrouw in haar eigen lijf voelde. Toen ik naar Jacky keek en haar even aaide, merkte ik hoe haar kleine lichaam trilde. Niet van angst — Jacky lijkt nergens bang voor — maar van de stress die ze had opgepikt.

Het aaien deed haar goed, maar ze bleef onrustig. Ze liep sneller dan normaal, haar speelsheid was even verdwenen. Daarom nam ik haar in mijn armen. Ze keek me aan, legde haar kop tegen mijn borst, en ik voelde hoe de rust langzaam terugkeerde. Toen ik haar weer neerzette, kwam haar speelsheid terug en nam haar nieuwsgierigheid het weer over. We konden onze wandeling gewoon voortzetten.

Thuis dook ze meteen de tuin in, speelde met een van haar vele speeltjes en stak zo nu en dan haar neus in de waterbak. Toen Annemarie en ik dat zagen, wist ik dat Jacky weer helemaal de oude was. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden.

Wat dit duidelijk maakt, is dat stress van anderen niet alleen overslaat op mensen, maar ook op dieren. Jacky was daar gisteren een levend voorbeeld van. Dat er nu een stresslijn is voor jongeren die hun examens maken, is prachtig. Maar er zou óók een stresslijn moeten zijn voor volwassenen die hun eindexamens allang achter zich hebben liggen. De vrouw die Jacky en ik tegenkwamen, bewees dat maar al te goed.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen