Waarom Poetin bang is voor het internet

 

Het is al lange tijd bekend dat Russen niet altijd vrij het internet op kunnen. Het valt regelmatig weg of wordt in sommige gevallen zelfs volledig geblokkeerd, waardoor de Russische bevolking nauwelijks weet wat er in de rest van de wereld gebeurt.

Vandaag verscheen in het AD een artikel waarin wordt gesteld dat Poetin bang is voor het internet. Maar waarom eigenlijk? Waarom blokkeert hij het internet in Rusland? Verschillende hoge Kremlinfunctionarissen hebben geprobeerd hem ervan te weerhouden om het Russische internet af te sluiten, maar zonder resultaat.

Laat ik één ding duidelijk zeggen: Poetin is niet de enige leider die bang is voor het internet. Maar het is wel opvallend dat hij er zelf nauwelijks verstand van lijkt te hebben. Dat geeft volgens mij aan dat hij het internet vooral als een gevaar ziet. Online worden immers vaak dingen benoemd waar sommige bedenkelijke politici het liever niet over hebben — de waarheid, bijvoorbeeld.

In 2014 beweerde hij dat het internet een project van de CIA zou zijn, waardoor Moskou moest vechten om de ‘Amerikaanse invloed’ in te perken. Of dat waar is, blijft natuurlijk gissen. Maar als buitenstaander ben ik ervan overtuigd dat het internet geen CIA‑project is, maar een wereldwijd netwerk dat door talloze techbedrijven en organisaties is opgebouwd.

Juist daarom denk ik dat Poetin bang is voor het internet: vanwege de waarheid die via betrouwbare bronnen te vinden is. Een waarheid waar hij niet zo goed tegen kan.

Dat zou hem op den duur weleens kunnen opbreken. Russische internetgebruikers zijn niet dom; ze zijn niet op hun achterhoofd gevallen. Uiteindelijk zullen ze manieren vinden om toch toegang te krijgen tot informatie van buitenaf. En dat kan ertoe leiden dat Poetin niet alleen onder de bevolking, maar ook binnen de Russische politiek minder populair wordt — iets wat hij koste wat kost probeert te voorkomen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen