Van Regen in Enschede naar Applaus in ’85

 

Terwijl de regen in Enschede met bakken uit de lucht komt, zit ik veilig achter mijn laptop deze column te schrijven. In mijn gedachten ga ik terug in de tijd, niet alleen om te reflecteren, maar vooral om na te genieten van een periode die inmiddels ver achter me ligt.

Ik ben niet iemand die snel in nostalgie vervalt, maar soms betrap ik mezelf erop dat ik even terug wil naar vroeger, omdat het me rust geeft. Vandaag neem ik u mee naar het jaar 1985, het jaar waarin ik in aanraking kwam met de klassieke muziek die mij sindsdien niet meer heeft losgelaten. In dat jaar acteerde ik namelijk als figurant voor het toenmalige Opera Forum, in drie verschillende opera’s.

Voordat ik aan dat avontuur begon, wist ik niet of ik klassieke muziek überhaupt wel leuk zou vinden, en ik wist ook niet of ik als figurant wel tot mijn recht zou komen. Juist daarom zag ik het als een uitdaging om op de uitnodiging van mijn oudste neef in te gaan.

Op een gegeven moment kreeg ik van Opera Forum een uitnodiging om auditie te doen. Ik ging erop in en zag mezelf in gedachten al op een groot podium staan. Maar helaas: de auditie liep op niets uit. Ik dacht dat het daarmee game over was.

Dat bleek niet zo te zijn. Een tijdje later kreeg ik opnieuw een uitnodiging voor een auditie. Ik ging erheen, maar dit keer met de gedachte dat het toch wel niets zou worden. Hoe verkeerd kun je zitten? De regisseur van Rigoletto zag blijkbaar iets in mij waarvan ik zelf het bestaan niet kende. Niet veel later kreeg ik de data van de repetities toegestuurd.

De eerste repetitie verliep wat rommelig, waardoor ik mijn twijfels had. Maar de groep mensen met wie ik zou samenwerken was leuk, en dat gaf me vertrouwen. Naarmate de tijd verstreek, kregen de repetities meer structuur en werd duidelijk wat mijn rol zou zijn: ik was een gast op een groot feest dat door de hertog van Mantua werd gegeven.

Halverwege de repetities moesten we ons melden bij de afdeling waar de podiumkleding lag opgeslagen. Daar werd ons het kostuum aangemeten dat we tijdens de generale en de voorstellingen zouden dragen. Dat vond ik een geweldige ervaring. Terwijl iemand mij een pak aanmat, voelde ik me even een graaf.

De generale verliep goed, waardoor ik er een positief gevoel aan overhield. De pers was, op De Telegraaf na, lovend, en ik keek uit naar de première. Ik verwachtte dat ik op de dag van de première last zou hebben van plankenkoorts, maar dat bleek niet het geval. Dat verbaasde me, want ik vond dat ik zenuwachtig hóórde te zijn — het was tenslotte mijn eerste keer.

Maar het bleek heel simpel: we hadden zoveel gerepeteerd dat we de opera door en door kenden. Bovendien hadden we tijdens de generale al op het podium gestaan, mét publiek. Dat gaf vertrouwen. En we waren in die weken uitgegroeid tot een hechte groep, wat mijn zelfverzekerdheid alleen maar versterkte.

Dat alles zorgde ervoor dat ik in het seizoen ’85/’86 in drie opera’s heb geacteerd: Rigoletto, La Traviata en Così Fan Tutte. Drie groots opgezette opera’s die internationaal zeer bekend zijn. Ze hebben me laten zien dat ik kan acteren, maar vooral dat ik graag naar klassieke muziek luister. En daar ben ik, op een gepaste manier, best een beetje trots op.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.