Oranjegekte? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg

 

Over twee weken begint het WK voetbal voor landenteams in de Verenigde Staten, Mexico en Canada. In veel straten in ons land is dat nu al te zien: alles kleurt oranje. Veel mensen beleven daar plezier aan, en dat gun ik ze van harte. Maar voor Annemarie en mij hoeft het allemaal niet.

Een tijd geleden kondigde Donald Trump met veel trots aan dat het WK in samenwerking met Mexico en Canada door de Verenigde Staten georganiseerd zou worden. Hij klopte zich nog net niet op de borst, maar het scheelde weinig. Ook bij de loting voor het toernooi stak hij zijn trots niet onder stoelen of banken. Ik kreeg er een wat wrange nasmaak van, maar dat terzijde.

Zoals altijd rond een WK verschijnen er in de winkels bergen WK-prullaria: oranje T-shirts, vlaggen, teddyberen, voetballen, sokken, koffiemokken — noem maar op. Toevallig draag ik nu een oranje T-shirt, maar dat heeft niets met het WK te maken. Het is gewoon een T-shirt, niet meer en niet minder.

Nu het toernooi bijna begint, gaan winkelketens vanzelfsprekend mee in de gekte. Daarom vind ik het een verademing dat supermarktketen Dirk daar níet aan meedoet. In hun filialen vind je geen WK-prullaria waar je later letterlijk niets meer aan hebt. En dat is maar goed ook. Waarom? Heel simpel: al die troep maakt het boodschappen doen duurder. Dat is onomkeerbaar bewezen.

Twee dagen geleden stonden Annemarie en ik in een filiaal van Albert Heijn. We keken onze ogen uit: overal oranje. We verlieten het filiaal zo snel als we konden. Daarna liepen we Dirk binnen, en daar voelden we meteen opluchting. Geen oranje, geen hysterie, gewoon boodschappen doen.

Soms hoor ik dat we “mee moeten gaan in de flow” van een WK. Maar Annemarie en ik doen daar bewust niet aan mee. Ons motto is: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Dat zit in ons dna verankerd, en dat krijg je er met geen tien paarden uit.

Dat anderen wél helemaal opgaan in de WK-sfeer is natuurlijk prima. Maar wij laten het aan ons voorbijgaan. Niet alleen omdat we geen voetballiefhebbers zijn, maar vooral omdat we geen prullaria willen kopen waar we later niets meer aan hebben. Wat dat betreft zijn we blij dat Dirk niet meedoet aan de gekte. Daar kunnen we in alle rust onze boodschappen doen, zonder overweldigd te worden door de kleur oranje. Een verademing die zijn weerga niet kent.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen