Online Winkelen Wint, Maar Deppenbroek Verliest Me Niet

 

Ooit golden ze als modern en eigentijds: de overdekte winkelcentra in stadswijken waar bewoners hun dagelijkse boodschappen konden doen. Maar tegenwoordig hebben ze steeds vaker te maken met leegstand en een vorm van verloedering. Daardoor rijst de vraag of er eigenlijk nog wel een toekomst is voor deze winkelcentra.

Ik ben er eerlijk in: om de dag ga ik naar winkelcentrum Deppenbroek om daar de boodschappen te doen. Maar ook daar moet ik constateren dat leegstand de kop opsteekt. En nu heeft ook winkelketen Ter Stal aangekondigd te vertrekken, omdat het niet langer winstgevend is.

Persoonlijk lig ik daar niet wakker van, want ik weet dat de Lidl ervoor in de plaats komt. Niet in het pand van Ter Stal, maar in dat van Blokker. Daardoor kan ik — als ik dat zou willen — straks in Deppenbroek kiezen uit drie supermarkten. De keuze is dan in elk geval uitgebreid. Maar hoe komt het dat winkelcentra in heel Nederland kampen met leegstand en verloedering?

Het antwoord is eigenlijk simpel: we doen steeds meer online. De gang naar een winkelcentrum is daardoor minder noodzakelijk geworden. Bovendien hebben de meeste supermarkten tegenwoordig een bezorgservice, waardoor de boodschappen netjes thuis worden afgeleverd.

Ook ik shop regelmatig online — kleding, scheermesjes van een bepaald Amerikaans merk, en andere kleine items die zo in de brievenbus passen. Lekker makkelijk en veilig. Toch ga ik veel liever naar winkelcentrum Deppenbroek. Niet alleen vanwege de winkels, maar vooral omdat ik me daar onder de mensen begeef. Dat gebeurt niet als je online shopt. En als ik iets groots of zwaars nodig heb, ga ik naar een winkel die in witgoed is gespecialiseerd. Daar krijg ik goed advies, en verlaat ik de winkel met een tevreden gevoel.

Toch blijft een winkelcentrum mijn voorkeur houden. Het straalt iets uit dat me, ondanks de leegstand en de beginnende verloedering, blijft trekken. Misschien is het een vorm van gewenning, een routine die je niet zomaar loslaat. Ik kan het verkeerd zien, maar ik denk dat velen dat gevoel herkennen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen