Niet de fatbike, maar het gedrag is het probleem

 

Minister Vincent Karremans gaat er alsnog voor: hij wil het fatbikeplan erdoor drukken. Maar hoe kansrijk is dat eigenlijk? Laat hem eerst maar eens bewijzen dat de fiets zélf het probleem is.

Goed, in Enschede is er nu een fatbikeverbod tijdens de winkeluren in de binnenstad, en dat werkt. Maar Karremans wil veel verder gaan. Hij wil naast gebiedsverboden ook een minimumleeftijd invoeren. De kans van slagen voor zo’n gebiedsverbod acht ik redelijk groot, omdat verschillende gemeenten daar al mee bezig zijn. Maar een minimumleeftijd? Dat lijkt me vrijwel kansloos, want er rijden nu al ontzettend veel kinderen op een fatbike.

Daarnaast ziet hij naar mijn mening iets belangrijks over het hoofd: de fatbike is het probleem niet. Het probleem is dat sommige mensen er op een onverantwoordelijke manier gebruik van maken. Ze rijden met hoge snelheid, letten niet op het verkeer om hen heen, en dat leidt maar al te vaak tot gevaarlijke situaties.

Bovendien zorgt lang niet iedere fatbiker voor overlast. Sterker nog: een deel van hen houdt zich keurig aan de verkeersregels, en hen treft naar mijn mening geen enkele blaam. Oké, ze zijn misschien geen engeltjes op de weg, maar dat geldt voor de meeste weggebruikers — mezelf inbegrepen. We begaan allemaal weleens een verkeersovertreding, met het risico op een boete.

Zoals eerder in deze column geschreven: de fatbike is het probleem niet. Het probleem is dat sommige mensen er onverantwoord mee omgaan. Voor die groep lijkt het me een goed idee dat ze rijlessen moeten volgen voordat ze überhaupt met een fatbike de weg op mogen.

Sommigen vinden dat veel te ver gaan, maar ik ben die mening echt toegedaan. Er zijn mensen die rijvaardigheid moeten aanleren, en rijlessen kunnen daarbij helpen. Daarnaast moeten ze de verkeersregels goed kennen. Om die onder de knie te krijgen zijn theorielessen nodig, zodat hun kennis groeit en uiteindelijk voldoende is.

Daar zou minister Karremans ook eens aan moeten denken, want verkeersveiligheid staat boven alles. Dat geldt voor alle weggebruikers — dus ook voor mensen die op een fatbike rijden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen