Kus mijn dikke, vette kont

 

Iedereen kent Tom Cruise nog steeds. Maar Kelly McGillis – de vrouw die in 1986 miljoenen harten veroverde – koos voor iets wat in Hollywood bijna revolutionair is: haar eigen vrijheid.

Naar eigen zeggen wilde ze niet meedoen aan Top Gun. Het ging volgens haar niet om acteren, maar om het spelen van een stripfiguur.

Ik heb de film Top Gun meerdere keren gezien waarbij gezegd moet worden dat vooral de eerste beelden van de film met de bijbehorende soundtrack van Harald Faltermayer me zeer aanspraken. De eerste beelden zijn evenals de soundtrack indringend, waardoor ze direct de toon van de film zetten. De scène die daarna volgt is nog veel indringender, waardoor de spanning des te meer voelbaar wordt.

De rol die Kelly McGillis in de film neerzet is naar mijn mening veel meer dan het spelen van een stripfiguur, ze zet een mens neer die op een gegeven moment voor de charmes van Maverick (Tom Cruise) valt zonder dat ze wil dat de andere gevechtsvliegers daar weet van hebben. Met andere woorden: ze weet zich naast het grote acteertalent van Tom Cruise in de film zeer goed staande te houden.

In The Guardian zegt ze dat ze nooit filmactrice had willen worden; ze droomde van een carrière als theateractrice. Ze studeerde aan de prestigieuze Juilliard Drama School in New York, waar haar docenten haar zelfs moesten overhalen om ‘ja’ te zeggen tegen Ruben Ruben, een komedie uit 1982 met Tom Conti. Ze maakte daarin grote indruk, wat voor haar tot gevolg had dat ze een rol in de film Witness kreeg. Die rol bracht haar onder de aandacht van de producers van de film Top Gun.

Voor haar zat er dan ook niets anders op dan braaf ‘ja’ zeggen tegen Top Gun, en later ook tegen The Accused met Jody Foster in de hoofdrol. In tegenstelling tot haar rol in Ruben Ruben en Witness stond ze wél volledig achter haar rol in The Accused. Ze was zelf een slachtoffer van een verkrachting, en vond het zeer belangrijk om slachtoffers een stem te geven.

Ik heb vernomen dat ze worstelde met de roem en de hoge druk om er vooral mooi en sexy uit te zien, terwijl ze zichzelf niet zo voelde. Het is een feit dat ze waanzinnige aanbiedingen kreeg, maar ze twijfelde er sterk aan of ze daarop in moest gaan.

Van haar standpunt uit begrijp ik dat, want ze wist volgens mij niet hoe ze een bekende persoonlijkheid moest zijn. Daarnaast wilde ze ook niet aan de enorme verwachtingen voldoen. Ze wilde gewoon naar de winkel kunnen gaan om daar te kopen wat ze op dat moment nodig had zonder dat iemand haar om een handtekening vroeg.

Daarnaast kreeg ze ook last van paniekaanvallen. Dit zorgde ervoor dat ze haar boeltje pakte en vertrok. Ik begrijp dat als geen ander, want het is niet leuk om onder druk te werken terwijl je daarnaast ook nog paniekaanvallen te verduren krijgt. Ze heeft er na Top Gun dus heel bewust voor gekozen om Hollywood op grote afstand te houden. Ze trouwde, kreeg twee kinderen, kocht samen met haar echtgenoot een restaurant in Florida, en werkte daar als serveerster.

Er waren echter klanten die haar herkenden als een van de beroemdste actrices uit de jaren ‘80. Ze bleef acteren, maar dan uitsluitend en alleen in lowbudgetfilms waardoor ze haar creatieve honger bleef stillen. In The Guardian gaf ze te kennen dat ze hoe dan ook wil blijven acteren. Ze besloot dus om altijd iets onverwachts te blijven doen. ,,Wie dat niet bevalt, kan mijn dikke, vette kont kussen.” Dat vind ik een krasse uitspraak die naar mijn mening geheel bij haar past.

Daarnaast dropte ze in 2009 een klein bommetje. Ze kwam in dat jaar uit de kast. Ze probeerde iemand te zijn die ze niet was, iemand die niet homoseksueel is. Dat heeft naar eigen zeggen haar leven verwoest, mede ook door haar alcohol- en drugsverslaving, die ze uiteindelijk wist te overwinnen.

Om die reden allen al verdient Kelly McGillis alle lof van de wereld, want het is niet eenvoudig om uit de kast te komen én om daarnaast ook nog even een alcohol- en drugsverslaving te overwinnen.

Wie zichzelf terugvindt in een wereld die je liever kwijt dan rijk is, verdient niet alleen lof, maar ook respect. En Kelly McGillis krijgt dat van mij – vandaag, morgen, en elke keer dat ik Top Gun opnieuw zie

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.