Jade Kops: de moed van een 19-jarige die duizenden raakte

 

Een aantal dagen geleden bereikte ons het trieste nieuws dat Jade Kops (19) aan de gevolgen van kanker is overleden. Daarom is deze column een klein eerbetoon aan haar.

Jade Kops werd bekend door haar grote openheid over het leven met kanker op Instagram. Ze zette zich in voor talloze lotgenoten. Daardoor zag ik haar regelmatig op mijn eigen Instagram-account voorbij komen. Ze vertelde hoe het met haar ging en hoe ze haar ziekte droeg. Na verloop van tijd merkte ik dat haar spraak achteruitging: ze sprak langzamer en was op een gegeven moment bijna niet meer te verstaan. Toen voelde ik dat het einde nabij was.

Hoeveel mensen ze bereikte, werd vandaag pijnlijk duidelijk: duizenden mensen vormden een erehaag op de route naar het uitvaartcentrum. Dat raakte een gevoelige snaar bij mijn zus en mij, omdat wij onze ouders aan kanker verloren hebben.

We keken samen naar het scherm van mijn laptop waarop de erehaag te zien was. We pinkten een paar flinke tranen weg, omhelsden elkaar en spraken een paar bemoedigende woorden. Toen de witte rouwauto — met een kenteken waarop ‘Jade’ stond — langzaam langs de erehaag reed, drong het eens te meer tot ons door: ze is er niet meer, maar ze zal voor altijd in onze gedachten blijven.

Wat Jade Kops heeft gedaan, is kanker bespreekbaar maken. Ze gaf het als het ware een gezicht. Dat is een enorme opgave voor een 19-jarige jonge vrouw die nog midden in het leven stond.

Ze toonde de moed om te praten over een onderwerp dat veel mensen liever vermijden. Vroeger werd er vaak gesproken over “de K”, maar door Jade lijken die tijden voorbij. Zij sprak er openlijk over, met alle moed die een 19-jarige maar kan hebben.

Ik wil over het algemeen niet sentimenteel doen, maar in dit geval maak ik een uitzondering:

“Jade, je hebt jouw strijd gestreden als een leeuwin. Je hield altijd de moed erin, maar verloor uiteindelijk een strijd die nooit eerlijk is geweest. Je gaf lotgenoten het gevoel dat ze niet alleen waren. Dat geeft hoop en verzacht leed, al kan het het verdriet niet wegnemen. Je was voor velen een inspirerend mens, en ze zullen je moeten missen. Maar je hebt iets geplant dat zal uitgroeien tot iets groots. Rust zacht, lieve Jade. Je zult voor altijd voortleven in hun gedachten — en in die van Annemarie en mij.”

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen