In Het Achtervoort kan het wél: netjes omgaan met afval

 

We zien het in elke stad: afval dat naast de containers ligt, terwijl het er gewoon ín hoort. Bij ons in Enschede is dat niet anders, en toch zijn de meeste Enschedeërs redelijk tevreden over de netheid in hun buurt. Ze geven die gemiddeld een 7,3.

In Het Achtervoort zijn we zelfs zeer tevreden. Wij geven onze buurt een hogere waardering, want bij ons ligt er geen afval naast de containers. Alleen bij de oranje verpakkingencontainer staat zo nu en dan wat grof vuil, dat eens in de zoveel tijd door de gemeente wordt opgehaald.

Maar hoe komt het dat er mensen zijn die hun afval naast de container zetten in plaats van het erin te deponeren? Dat kan verschillende oorzaken hebben. De container kan vol zijn, waardoor hij niet meer opent, maar gemakzucht speelt ook een rol. De gemeente ruimt het toch wel op, is dan vaak de gedachte.

Men moet zich echter realiseren dat zwerfafval ongedierte aantrekt, waardoor het er niet prettiger op wordt. In grotere steden worden al regelmatig ratten gesignaleerd, met alle risico’s van ziektes van dien. Dat is iets waar men wel degelijk rekening mee moet houden.

Daarnaast zorgt afval naast de container voor een rommelige aanblik. Het oogt onverzorgd en nodigt soms zelfs uit tot nóg meer troep. Maar wat kunnen gemeenten doen om dit te voorkomen? Ze kunnen hoge boetes uitdelen aan mensen die hun afval naast de container zetten. Ze kunnen inwoners aanspreken op hun verantwoordelijkheidsgevoel. Maar daar zit meteen de crux: Nederland kampt met een structureel tekort aan handhavers die deze taken moeten uitvoeren.

Verreweg de meeste mensen zeggen dat ze hun afval altijd netjes in de container gooien. Dat zal voor een deel kloppen, maar het is vrijwel zeker dat sommigen daar niet helemaal eerlijk over zijn. Het is niet aan mij om over hen te oordelen, maar ze zouden eens naar Het Achtervoort in Enschede moeten kijken. Bij ons ziet het er gewoon netjes uit, zeker bij de containers, waardoor dat beetje grof vuil bij de oranje bak door ons voor lief wordt genomen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen