Het Achtervoort: Leven en Laten Leven

Er zijn mensen die zeggen dat er altijd wel iemand is die zich ongevraagd bemoeit met hoe anderen leven. Dat klopt — die mensen zijn er helaas. Maar bij ons in Het Achtervoort hebben we daar geen last van. We laten elkaar in alle opzichten gewoon met rust, en daardoor is het er heerlijk toeven.

Nu ik deze column tegen het einde van de middag schrijf, is het rustig op straat. Het weer is goed, ik neem af en toe een slokje koffie, rook zo nu en dan een sigaret, luister naar prettige muziek en geniet met volle teugen van mijn vrijheid als gepensioneerde én van mijn schrijverschap. Mijn buren bemoeien zich niet met Annemarie en mij, en wij bemoeien ons niet met hen. Daardoor voelt alles heel rustig.

De enige die zich hier in huis soms een beetje onrustig gedraagt, is Jacky. Dan laat ze op haar eigen manier weten dat ze uitgelaten wil worden — en daar geven we natuurlijk graag gehoor aan. Drie dagen geleden sprak ik tijdens het uitlaten van Jacky nog met een van onze naaste buren. Hij vertelde dat hij zijn compostbak aan onze kant had neergezet en liet zien hoe die geopend kan worden. Hij heeft Annemarie en mij namelijk aangeboden om er gebruik van te maken, omdat we er zelf geen hebben. Dat noem ik nou een vorm van noaberschap die zijn weerga niet kent.

Maar er zijn helaas ook mensen die heel anders in elkaar zitten. Die bemoeien zich met hoe anderen leven, zonder zich af te vragen of die ander daar wel van gediend is. Ze moeten iets te roddelen hebben en sturen de meest vreemde verhalen de wereld in over mensen die ze vaak niet eens persoonlijk kennen. Dat druist bij Annemarie en mij in tegen alles waar we in geloven. We keuren het ten strengste af en doen er dan ook niet aan mee.

Wat bezielt deze mensen eigenlijk? Is roddelen voor hen zo belangrijk dat ze niet stilstaan bij het feit dat de ander daar zijn eigen gedachten over heeft en zich er helemaal niet prettig bij voelt? Of zijn ze zo eenzaam dat roddelen een manier is om in de belangstelling te staan? Ik weet het niet. Wat ik wél weet, is dat men zich niet behoort te bemoeien met hoe een ander leeft. Dat bepaalt die ander zelf wel.

Bij ons in Het Achtervoort is daar gelukkig geen sprake van. We leven hier op een prettige manier, accepteren elkaar en gaan vriendelijk met elkaar om. Daardoor voelt het allemaal heel senang.

Wat dat betreft zouden de mensen die het maar niet kunnen laten om zich met anderen en hun manier van leven te bemoeien, eens naar ons moeten kijken. Dan zouden ze zien dat het niet alleen anders kán, maar ook anders móét. Hopelijk komen ze dan tot inzicht dat ze verkeerd bezig zijn en leren ze anders in het leven te staan — met vooral een beter inzicht in zichzelf.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.