Hengelo slaat door: privacy is óók een recht

 

Dat gemeenten er alles aan doen om uitkeringsfraude tegen te gaan, begrijp ik maar al te goed. Maar dat er in Hengelo (Ov.) ambtenaren zijn die bij uitkeringsgerechtigden naar binnen loeren om te zien wie er op de bank zit, gaat naar mijn bescheiden mening veel te ver. Dat is een aantasting van de privacy.

Zoals elke dag las ik ook vanochtend het AD door, op zoek naar onderwerpen voor mijn columns. De meeste artikelen vielen af, maar het stuk over de privacy-inbreuk bij uitkeringsgerechtigden in Hengelo trok direct mijn aandacht. Er begon meteen iets te borrelen in mijn bovenkamer.

In de tijd dat ik zelf een bijstandsuitkering had, heb ik één keer bezoek gehad van twee ambtenaren: een jonge vrouw en een wat oudere man. De man legde rustig uit wat het doel van hun bezoek was, en daarmee werd mijn vermoeden bevestigd. Op een gegeven moment keek de jonge vrouw me vriendelijk aan en vroeg of ze even gebruik mocht maken van het toilet. Natuurlijk gaf ik toestemming. Ze stond op, verdween een paar minuten en kwam terug zonder een woord te zeggen. Daarna ging het gesprek gewoon verder.

Ze stelden me allerlei vragen, die ik allemaal naar waarheid beantwoordde. Na een goed halfuur vertrokken ze weer. Ik sloot de deur met een goed gevoel, omdat de oudere man had aangegeven dat het gesprek naar zijn mening goed was verlopen. Ik hoefde me geen zorgen te maken over mijn uitkering.

Toch vroeg ik me af of ik nog iets van hen zou horen. Maar het bleef stil vanuit de afdeling Werk en Inkomen van de gemeente Enschede. Dat bevestigde voor mij dat alles in orde was. Geen vervolgonderzoek, geen achterdocht, geen glurende ambtenaren.

Hoe anders is dat nu in Hengelo. In het artikel dat ik vanochtend las, staat dat de gemeente wel heel ver gaat om uitkeringsfraude op te sporen. Dat is natuurlijk hun recht, maar het gaat te ver als ambtenaren ’s avonds bij mensen naar binnen gluren om te kijken wie er op de bank zit. Dat is een regelrechte aantasting van de privacy van uitkeringsgerechtigden. De gemeente zou daar onmiddellijk mee moeten stoppen.

De ambtenaren zullen er vast een reden voor hebben gehad, maar er zijn andere manieren om te controleren of iemand fraude pleegt. Of het controleren van bankgegevens daarbij hoort, weet ik niet zeker, maar het zou kunnen. Daarnaast kunnen ze gewoon het gesprek aangaan, zoals de twee ambtenaren destijds bij mij deden: eerlijk, open en met respect. Dat komt veel oprechter over dan ’s avonds naar binnen gluren bij iemand die afhankelijk is van een uitkering — en het tast de privacy niet aan.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen