Fietspaden uit de vorige eeuw, snelheden uit deze tijd

 

Nu er op het fietspad steeds meer e‑bikes en fatbikes verschijnen en het aantal ongelukken blijft stijgen, wordt de roep om een maximumsnelheid voor fietsers steeds luider. Amsterdam en Houten gaan daarmee experimenteren. Dat is een mooi gegeven, maar ik vraag me af of die 20 kilometer per uur wel gaat werken, want er zal stevige handhaving nodig zijn.

Toen ik gisteren in het AD hierover las, keek ik niet op. Ik was er niet eens verbaasd over, want het aantal ongelukken waarbij fietsers betrokken zijn neemt toe. Er moet hoe dan ook worden ingegrepen. Nu ligt in Amsterdam en Houten dus het plan op tafel om voor fietsers een maximumsnelheid van 20 kilometer per uur in te stellen.

Het is uiteraard goed dat daar nu mee geëxperimenteerd wordt, maar gaat het wel werken? Het antwoord heb ik niet paraat, maar aangezien je op een e‑bike of fatbike behoorlijke snelheden kunt halen, lijkt het me verstandig dat er een snelheidslimiet komt — niet alleen in Amsterdam en Houten, maar landelijk.

Het probleem is echter dat er dan stevig gehandhaafd moet worden. En daar zit de crux: de handhaving kampt met een fors personeelstekort, waardoor het moeilijk zal worden om de maximumsnelheid voor fietsers daadwerkelijk te controleren.

Daarnaast zijn er ook mensen, waaronder ik, die zeggen dat gewone fietsers die 20 kilometer per uur alleen in hun dromen halen. Voor mij persoonlijk is het al een prestatie als ik de 10 kilometer per uur aantik, waarbij het zweet me figuurlijk uitbreekt.

Maar dat die snelheidslimiet er moet komen, staat voor mij buiten kijf. Om maar eens een voorbeeld te noemen: ik zag gisteren tijdens de wandeling met Jacky een man over de Rijnstraat fietsen. Hij reed op een e‑bike en had de snelheid er flink in. Terwijl ik hem zag gaan, dacht ik: als er nu een automobilist plotseling vanuit een zijstraat de Rijnstraat op rijdt, krijgt deze fietser door zijn hoge snelheid niet de kans om op tijd te remmen. Een ongeluk is dan zeer waarschijnlijk.

Met die gedachte in mijn hoofd liep ik met Jacky naar huis terug. Ik dacht er verder over na, liet het rijpen, en zo kreeg de column die ik nu schrijf langzaam maar zeker gestalte.

Conclusie: de Nederlandse fietsinfrastructuur stamt uit de vorige eeuw, toen het grootste verschil in snelheid was dat de een wat harder trapte dan de ander. Door de komst van de e‑bike en de fatbike zijn die verschillen enorm gegroeid. Een snelheidslimiet voor fietsers is daarom noodzakelijk. Het punt is echter de handhaving, want in die sector is door het nijpende personeelstekort nog veel werk te verrichten.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen