Eenheidsworst op vier wielen versus een droom op vier banden

 

Soms kom je een auto tegen die je in één klap terugwerpt naar de jaren ‘50, naar de vetkuiven, rock-’n-roll en het gevoel dat de weg van jou is.

Ik kan het niet ontkennen dat ik een liefhebber van auto’s ben, maar als ik naar de auto’s van tegenwoordig kijk zakt me de moed wel een beetje in de schoenen. Oké, ze zijn volgepakt met de meest geavanceerde technologie, zijn voorzien van kreukelzones, hebben stuurbekrachtiging en hebben airbags en veiligheidsriemen in zich, maar zijn tegenwoordig zó aerodynamisch dat ze als het ware geen uiterlijk meer hebben, waardoor ze voor mij eigenlijk niet veel meer dan een eenheidsworst zijn.

Een tijdje geleden zag ik een oude Plymouth uit de jaren ‘50 op een parkeerplaats staan, waardoor ik het niet kon laten om er even stil bij te blijven staan, want ik kreeg het roadmovie-gevoel in mij. Hij zat strak in de glanzende lak, had een betoverende werking op mij, waardoor ik in gedachten Jailhouse Rock van Elvis Presley hoorde. Voor een moment sloot ik mijn ogen waardoor ik mezelf voor even in de jaren ‘50 waande. Ik had een vetkuif, droeg een paar tatoeages op mijn armen, was gekleed in jeans en droeg een wit T-shirt met en zwartkleurig overhemd er overheen. Tussen mijn lippen bungelde losjes een sigaret, en in mijn hand hield ik de sleutels van de Plymouth. Dat was een heerlijke gedachte. In die gedachte zag ik Annemarie gekleed in een petticoat terwijl ze in haar haren een keurige haarband droeg, geheel in stijl van de jaren ‘50.

Maar het was helaas maar een gedachte, want ik droeg dan wel een spijkerbroek, een zwart T-shirt en een geelkleurig jeansjack, maar dat was het dan ook wel, waardoor ik me van binnen toch een beetje verdrietig voelde, want ik keek naar een oude Amerikaanse bak die niet mijn eigendom was.

Om die reden liep ik na een tijdje genoten te hebben dan ook maar naar mijn eigen auto om eens te meer te zien dat ik in feite een eenheidsworst als auto bezit. Mijn Opel is dan wel voorzien van alle gemakken, maar kan toch niet op tegen de oude Plymouth die ik kort daarvoor had bewonderd.

Een geruststellende gedachte is echter wel dat mijn Opel een stuk zuiniger in benzineverbruik is dan de Plymouth, waardoor ik toch met een tevreden gevoel naar huis reed. Het roadmovie-gevoel bleef hangen, waardoor ik het raam aan mijn kant naar beneden liet gaan, waardoor ik mijn arm erop kon leggen en de wind zacht in mijn gezicht blies waardoor ik toch even de rocker uit de jaren ‘50 was, terwijl een sigaret losjes tussen mijn lippen bungelde.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.