Doe effe normaal man!

 

De manosfeer, de manosfeer. Het gaat er steeds vaker over. Maar wat vind ík ervan? Laat ik het zo zeggen: ik ben de laatste tijd niet populair onder jongeren met antifeministische gedachten, én ik ben ook nog eens hartstikke links.

Ik lig er niet wakker van dat sommige mensen mijn feministische instelling niet kunnen of willen waarderen — het zal me eerlijk gezegd een zorg zijn. Ook de online reacties waarin me het ergste wordt toegewenst, raken me niet. Die mensen kennen de reden achter mijn feministische houding niet. Met hun reacties proberen ze me de mond te snoeren, maar dat lukt ze niet. Ik schrijf over onderwerpen waar ik een mening over heb, en ja, feminisme hoort daar zeker bij. Naar mijn mening ontbreekt het daar in Nederland steeds vaker aan.

Drie dagen geleden zaten Annemarie en ik in de binnenstad van Enschede op een terras aan de Oude Markt, genietend van een frisdrankje en de zon. Niet ver van ons zat een jongeman met een jonge vrouw. Hij deed opschepperig en neerbuigend, en beweerde dat hij zijn “mannelijkheid opeiste”. De jonge vrouw zei niets, maar aan alles was te zien dat ze zich in zijn nabijheid niet prettig voelde.

Normaal gesproken bemoei ik me niet met andermans zaken, maar deze keer kon ik het niet laten. Ik hoorde de jongeman nog even aan — waardoor ik alleen maar méér onzin te horen kreeg — en zag dat ook andere mensen zich aan zijn gedrag ergerden. Annemarie zag aan mij dat ik steeds meer begon te koken en zei dat ik me er niet mee moest bemoeien. Ik nam nog een slokje fris en probeerde me in te houden.

Maar toen hij in bedekte termen liet merken dat hij vrouwen minderwaardig vindt, barstte bij mij de bom. Ik stond op — Annemarie probeerde me nog tegen te houden — liep naar hem toe en zei: “Doe effe normaal man!”

Hij keek me geërgerd aan en vroeg waar ik me mee bemoeide. “Met jou,” zei ik. “Met jouw waanidee dat je je mannelijkheid kunt opeisen. Iedereen hier op het terras ergert zich aan jouw luidruchtige gedrag. Je zet jezelf alleen maar te kijk. Doe dus effe normaal, man!”

De jongeman voelde zich duidelijk op zijn nummer gezet, maar dat deerde me niet. Ik keek hem strak aan en zag zijn onzekerheid toenemen. De jonge vrouw stond op, keek mij even aan en richtte zich toen tot hem: “Ik ben helemaal klaar met jou. Zak maar weg in de modder. Ik wil je niet meer zien, want ik laat me door jou niet langer kleineren!”

Ze liep weg zonder nog een blik op hem te werpen. De jongeman bleef beduusd achter.

Ik ging weer zitten. Annemarie keek me verbaasd aan. “John, wat bezielde je? We hebben een lange relatie, ik heb je weleens kwaad gezien, maar zó furieus nog nooit. Je nam het op voor die jonge vrouw — dat siert je — maar heb je erover nagedacht dat ze misschien zelf al van plan was hem te verlaten?”

Een goede vraag. Maar op dat moment dacht ik daar niet aan. Ik kan er simpelweg niet tegen wanneer iemand een ander kleineert, zeker niet op een druk terras. Daarom vond ik het nodig om de jongeman op zijn nummer te zetten. Want de manosfeer is, naar mijn mening, een fenomeen dat totaal niet in mijn gedachtewereld past. Punt.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.