Dertig jaar pesten – en nog steeds geen einde in zicht

 

De verstandelijk beperkte Martijn is 41 jaar en wordt al dertig jaar lang gepest. In de stad waar hij woont is hij steeds opnieuw het doelwit.

De meeste artikelen in het AD gaan min of meer langs me heen, waardoor ik ze vaak links laat liggen. Maar gisteren zag ik een stuk dat mijn aandacht meteen trok. Ik las het, mijn bloed begon te koken, ik vloekte hardop, en dacht daarna na over hoe ik er een column aan kon wijden. Want pesten richt schade aan — zeker wanneer het gaat om iemand met een verstandelijke beperking, iemand die zich nauwelijks kan verweren.

Martijn wordt al dertig jaar uitgescholden, achtervolgd en zelfs klemgereden. Zijn ouders zijn radeloos. “Laat hem met rust,” zeggen ze.

Naast zijn verstandelijke beperking heeft Martijn ook autisme. Volgens zijn vader gaat het om jongeren tussen de 8 en 15 jaar oud die het nodig vinden om hem te pesten. Jongens én meisjes die zo nodig de stoere bink moeten uithangen. Maar wie pest is niet stoer. Wie pest is een loser.

In mijn jonge jaren ben ik zelf ook gepest. Dat heeft diepe indruk gemaakt en heeft me mede mijn autisme opgeleverd. Bij mij hield het pesten op toen ik de jongen die mij jarenlang lastigviel over een halfhoog tuinhek duwde. Maar de 41-jarige Martijn kan dat niet. Voor hem is zelfs boodschappen doen een ware hel.

Zelfs in zijn eigen woning wordt hij lastiggevallen. Ze bellen aan en roepen dingen die écht niet door de beugel kunnen.

Normaal gesproken stopt pesten wanneer jongeren ouder worden. Maar in Martijns geval komt er telkens een nieuwe lichting pesters bij. Het lijkt een eindeloze cyclus, waardoor er geen oplossing in zicht is. Het gaat maar door.

Ondanks mijn eigen ervaringen met pesten en mijn lichte autisme kan ik me met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe Martijn zich moet voelen. Maar één ding weet ik wel: de mensen die hem pesten zijn in mijn ogen een stel klootzakken die zichzelf eens héél goed in de spiegel moeten aankijken. Het pesten zegt alles over hen — en niets over Martijn, die al een groot deel van zijn leven met deze ellende moet leven.

Daarom wil ik het volgende tegen de pesters van Martijn zeggen: word zelf maar eens jarenlang tot op het bot gepest. Ervaar hoe dat voelt. Misschien kom je dan eindelijk tot de conclusie dat je niet veel meer bent dan een loser die het gemunt heeft op iemand die zich niet kan verdedigen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen