De volgende pandemie klopt al op de deur

 

Ik ben geen pessimist, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we verder moeten kijken dan onze neus lang is. Niet alleen naar de grote problemen waar ons land nu mee worstelt, maar vooral naar iets dat onvermijdelijk opnieuw op ons pad komt: een nieuwe pandemie.

We hebben de coronapandemie nog maar net achter ons gelaten. Het water is rustiger geworden, de samenleving ademt weer. Maar hoe lang blijft dat zo. Niemand die het weet. Eén ding staat voor mij vast: er komt een volgende pandemie. Misschien over tien jaar, misschien later, misschien eerder. Juist daarom is het noodzakelijk dat we ons nú voorbereiden, zodat de schade straks zo klein mogelijk blijft.

Maar hoe doe je dat, voorbereiden op iets wat per definitie onvoorspelbaar is. Virussen zijn grillig. Ze slaan toe op momenten waarop niemand ze verwacht. De recente uitbraak van het hantavirus op de Hondius en de ebola‑gevallen in Congo en omringende landen laten dat opnieuw zien.

Ebola zal niet snel in Nederland toeslaan, maar uitsluiten kunnen we het niet. Nederlanders zijn reislustig. Eén besmette reiziger kan genoeg zijn om het virus hier binnen te brengen, met alle gevolgen van dien.

Een virus dat wél regelmatig in ons land opduikt, is het norovirus. Zeer besmettelijk, razendsnel verspreid. Het is voor mij een teken dat Nederland wat virusuitbraken betreft wakker moet worden.

Daarom vind ik het zorgelijk dat de vaccinatiegraad blijft dalen. Steeds meer mensen lijken te denken dat het ons niet zal overkomen. Dat is een illusie. Het zal ons overkomen als we geen adequate voorzorgsmaatregelen nemen.

We kunnen een pandemie niet voorkomen. Maar we kunnen er wél voor zorgen dat de impact beperkt blijft. Dat begint met realisme: Nederland moet wakker worden. We moeten de risico’s onder ogen zien. En de vaccinatiegraad moet weer omhoog. Want als dat niet gebeurt, zou het zomaar kunnen dat de volgende pandemie niet van buiten komt, maar hier begint.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen