De kracht van onzekerheid

 

Iedereen heeft weleens te maken met het knagende gevoel van onzekerheid. Dat kan met werk te maken hebben, maar het kan natuurlijk ook andere oorzaken hebben, zoals een tekort aan zelfverzekerdheid.

Ik ben een man die over het algemeen redelijk zelfverzekerd in het leven staat, maar ook ik heb momenten waarop de onzekerheid toeslaat. Dat gebeurt vooral wanneer ik een belangrijke beslissing moet nemen. Op zulke momenten weet ik even niet meer wat ik moet doen. Zeg ik ja of zeg ik nee? Teken ik of teken ik niet? Ik weet het dan simpelweg niet. Meestal vraag ik om bedenktijd — als me dat tenminste gegund wordt.

In de meeste gevallen lukt dat, maar soms moet er direct gehandeld worden. Dan stijgt de druk, en daarmee ook de onzekerheid. Dat vind ik geen prettig gevoel. Mijn gedachten razen dan alle kanten op, waardoor de kans op fouten groter wordt en mijn kwetsbaarheid zichtbaar wordt. Want ja, ik ben kwetsbaar, zeker op zulke momenten.

Maar mijn onzekerheden geven me óók kracht. Ze herinneren me eraan dat ik, zelfs als oudere man, nog steeds ambities en dromen heb. Daarom zie ik mijn onzekerheden als het vallen, en mijn kracht als het opstaan wanneer het even wat stroever gaat dan normaal.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat ik me door onzekerheid niet laat tegenhouden. Ik omarm haar en ga door. Dat proces — vallen en weer opstaan — heeft me sterker gemaakt, juist omdat ik in mijn leven veel tegenslagen heb moeten verwerken. De kracht die ik uit mijn onzekerheden haal, is in feite het lef dat ik als mens nodig heb.

Daarom vind ik ‘vallen en opstaan’ zo’n mooi gezegde. Ik viel ontelbare keren, maar stond evenzo vaak weer op, telkens met een ervaring rijker en een onzekerheid minder.

Dat maakt me tot de man die ik ben. De momenten van onzekerheid zullen blijven komen, maar ze zullen ook weer gaan, dankzij de kracht die ik eruit haal. Met die gedachte sluit ik deze column af, want de koffie staat op me te wachten — en de onzekerheid is op dit moment in geen velden of wegen te bekennen. Wat ik nu voel, is vooral vrijheid en zekerheid.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen