De financiële klap komt nog, en we zijn er niet op voorbereid

 

Het leven gaat in de komende maanden flink duurder worden. Hoe komt dat? In deze column probeer ik daar een antwoord op te geven.

De inflatie is in april nauwelijks hoger dan in maart. Dat is op zichzelf een meevaller, want gevreesd werd dat de energiecrisis de inflatie flink zou opjagen. Maar het is nog te vroeg om een vreugdedansje te maken, want de financiële klap — en dat zou weleens een grote kunnen worden — komt later dit jaar.

Fabrikanten van voedselproducten en andere dagelijkse goederen brengen hun koopwaar nu nog voor een lagere prijs op de markt, waardoor de consument er voorlopig weinig van merkt. Maar de energiecrisis gaat onverminderd voort, en dus moet de echte klap nog komen.

Wat de regering nu zou kunnen, en misschien wel zou moeten doen, is het verlagen van de accijnzen op voedselproducten en andere basisgoederen, zodat het later dit jaar betaalbaar blijft. Minister-president Rob Jetten heeft echter aangegeven daar voorlopig geen heil in te zien, waardoor hij volgens mij niet in de lange termijn denkt.

Dat is een grote fout. Je kunt financiële klappen opvangen door er tijdig rekening mee te houden dat ze eraan komen. Het lijkt erop dat de regering dat nu niet doet, maar ik kan ze op een briefje geven dat die klappen zullen komen — en dat mensen met een laag inkomen het daardoor steeds moeilijker krijgen om op een ordentelijke manier boodschappen te doen.

Is de regering bevangen door kortzichtigheid, domheid of arrogantie? Ik weet het niet. Maar één ding is zeker: als ze nu niet ingrijpen, zullen velen onder ons later dit jaar de consequenties ondervinden en zich door de regering in de hoek gedrukt voelen. Dat kan niet anders.

Daarom zeg ik nu het volgende: verlaag de accijnzen op voedselproducten en andere basisgoederen, zodat het later dit jaar voor de consument betaalbaar blijft. Dat kost de staat een paar miljard euro, maar dat moet dan maar. Het welzijn van de bevolking staat bij mij altijd op nummer één. Dat zou bij de regering ook zo moeten zijn, maar helaas…

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen