Colder Cast: een nieuw podium voor oude schade

 

Yvonne Coldeweijer keert terug met Colder Cast. Maar wat hebben we eigenlijk aan roddels? Helemaal niets. In mijn nieuwe column leg ik uit waarom ik haar nooit meer kijk, en waarom dat misschien maar goed is ook.

Daar is ze weer: Yvonne Coldeweijer. Ze gaat video’s maken voor het videoplatform van Talpa, onder de naam Colder Cast. Daarmee lijkt duidelijk dat de roddelkoningin en Talpa — die nog niet zo lang geleden tegenover elkaar in de rechtszaal stonden — een nieuwe invulling voor haar contract hebben gevonden. Mooi voor haar, misschien. Maar ik zal nooit naar Colder Cast kijken.

Een aantal jaren geleden keek ik met enige regelmaat naar haar YouTube‑kanaal. In het begin vond ik het nog wel amusant: ze fantaseerde van alles aan elkaar, en dat had iets luchtigs. Maar na verloop van tijd begon ze me op de zenuwen te werken. Steeds vaker kreeg ik het gevoel dat het haar vooral om het geld te doen was, en niet om de waarheid.

Dat was het moment dat ik afhaakte. Haar roddelrubriek boeide me niet meer. Ik zette haar aan de kant en keek niet meer naar haar om. Toen ze later aankondigde dat haar kanaal zou stoppen, dacht ik even dat we voorgoed van haar verlost waren. Maar dat bleek een misvatting, want nu komt ze dus terug met Colder Cast, klaar om opnieuw te beginnen met roddelen.

Eén ding staat vast: ik zal er niet naar kijken. Want wat hebben we aan roddels? Helemaal niets. Ze zijn gebaseerd op aannames, niet op waarheid. Ik heb me vaak afgevraagd of Yvonne Coldeweijer zichzelf weleens in de spiegel aankijkt. Of ze nadenkt over de persoon die ze is, en over de ravage die ze aanricht bij de mensen over wie ze spreekt — vaak BN’ers die zich vervolgens moeten verdedigen tegen verhalen die nooit hadden mogen ontstaan.

Het zou goed zijn als ze zich eens op de waarheid richt. Een roddel is maar een gerucht, maar wel een gerucht dat enorme schade kan aanrichten bij de mensen die het betreft. Dat is wat ik haar zou zeggen als ik haar ooit zou ontmoeten. Gelukkig voor haar is de kans daarop klein.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen