Cassatie of niet: gerechtigheid voor de slachtoffers

 

Gisteren kwam dan eindelijk de uitspraak in het hoger beroep tegen Ali B., de rapper die verdacht werd van meerdere zedenmisdrijven. Hij was zelf niet bij de uitspraak aanwezig; hij wachtte die thuis af. Het hof veroordeelde hem tot een gevangenisstraf van drie jaar, hoger dan de eis van het Openbaar Ministerie. Na de uitspraak besloot Ali B. in cassatie te gaan. Maar heeft dat wel zin? De uitspraak van het hof is toch onherroepelijk?

Net als in de zaak tegen Marco Borsato blijf ik ook nu zo neutraal mogelijk. Ik ga dus niet met een beschuldigend vingertje wijzen. De reden is simpel: ik was er niet bij toen de vermeende feiten plaatsvonden.

De zaak sleepte zich al lange tijd voort, waardoor ik soms dacht dat er geen einde aan zou komen. Maar gisterochtend hakte het hof de knoop door: Ali B. moet drie jaar de gevangenis in, omdat twee zedenzaken wettig en overtuigend bewezen zijn verklaard.

Dat Ali B. nu in cassatie gaat, is zijn volste recht. Maar ik vraag me af of het zin heeft. De Hoge Raad kijkt immers alleen of de rechtszaak en het hoger beroep juridisch correct zijn verlopen, en of er geen procedurefouten zijn gemaakt. Om die reden worden de meeste cassatiezaken dan ook afgewezen. Maar in uitzonderlijke gevallen kan de Hoge Raad besluiten dat er wél fouten zijn gemaakt, waarna de zaak wordt terugverwezen naar een ander hof. De kans daarop is echter uiterst klein.

Een advocaat van Ali B. zei na afloop dat het hof aan ‘cherry picking’ zou hebben gedaan. Daar heb ik mijn twijfels bij, want het hof heeft ruimschoots de tijd genomen om tot een oordeel te komen. Dat sterkt mij in de gedachte dat de veroordeling terecht is, omdat het geheel op mij rechtvaardig overkwam.

Wat heeft de veroordeling met de slachtoffers gedaan? De een wil het rustig verwerken, mede omdat ze op internet veel haatmails ontvangt. Het andere slachtoffer gaf aan dat ze er nooit een geheim van heeft gemaakt dat ze slachtoffer werd van een zedenmisdrijf dat door Ali B. gepleegd zou zijn.

Die eerlijkheid raakt me. Want verreweg de meeste vrouwen die slachtoffer worden van een zedenmisdrijf praten er liever niet over. Ik hoop dan ook dat meer vrouwen op een gegeven moment wél durven te spreken. Het kan opluchten, en op den duur zorgen voor gerechtigheid. De gerechtigheid die de twee slachtoffers in deze zaak nu door de uitspraak van het hof hebben gekregen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.