21 jaar clean: de strijd die mijn leven veranderde

 

Ik heb in mijn leven veel dingen verkeerd gedaan, soms met nare gevolgen voor de mensen om me heen. Daar heb ik veel spijt van, maar aan zelfbeschuldiging doe ik niet, omdat het niets oplost.

Vooral in de jaren ’80 ging het helemaal niet goed met me. Ik zat zwaar aan de alcohol en vervreemdde daardoor steeds meer van mijn naasten. Door dat misbruik kreeg ik uiteindelijk ook lichamelijke klachten, maar ik luisterde er toen niet naar.

Daar kwam in 2005 verandering in. Ik had er écht genoeg van om dagelijks dronken te zijn. In dat jaar stopte ik cold turkey met alcohol, in de hoop dat ik geen terugval zou krijgen. Dat vroeg om een enorm doorzettingsvermogen. Er waren talloze momenten waarop ik eraan dacht om weer te gaan drinken, maar ik zette door. Ik wilde hoe dan ook van de alcohol af.

Dat gaf me de kracht om mijn plan vol te houden. Nu kan ik zeggen dat ik 21 jaar volledig clean ben. Daar ben ik op een gepaste manier trots op, want vooral in het begin kostte het me blood, sweat and tears om er voorgoed vanaf te komen.

En dan kom ik terug op de dingen die ik verkeerd heb gedaan. Natuurlijk heb ik daar spijt van, want ik heb mensen geraakt die mij dierbaar waren. Zij waren niet degenen die mij lieten vallen — dat deed ik zelf. Sommige mensen vinden dat ik mezelf meer zou moeten beschuldigen, maar dat doe ik juist niet. Zelfbeschuldiging verandert niets.

Wat ik sinds 2005 wél doe, is elke dag aan mezelf werken. Dat werkt voor mij. Als ik iemand op een terras van een biertje zie genieten, ga ik ervan uit dat hij daar goed mee om kan gaan. Dan laat ik het rustig aan me voorbijgaan. En als ik zo nu en dan een dronken persoon over het voetpad zie zwalken, hoop ik dat hij op een dag inziet dat hij niet goed bezig is en zijn gezondheid schaadt.

Daarom ben ik blij dat ik nu 21 jaar clean ben. Ik loop met een goed gevoel door de supermarkt, zelfs door de gang met alcohol. Dat voelt niet meer als een overwinning, maar het herinnert me er wél aan dat ik 21 jaar geleden een grote strijd heb gewonnen tegen mijn demonen — demonen waar ik nu geen last meer van heb.

Dat is wat ik mensen wil meegeven. De strijd was heftig, maar absoluut de moeite waard. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar vooral voor mijn naasten, die mij nooit hebben laten vallen, ook niet toen ik dat misschien wel verdiende.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen