Zelfrijdend? Ik rij liever zelf

 

En ja hoor, Nederland heeft weer een primeur te pakken. Bent u al benieuwd welke? Lees dan vooral even verder.

Vanaf vandaag mogen zelfrijdende Tesla’s de Nederlandse weg op. Maar is dat eigenlijk wel een goed idee?

Om heel eerlijk te zijn: ik weet het niet. Mijn Duitse auto moet ik nog gewoon zelf besturen. Ik moet moeite doen om hem de kant op te laten gaan die ík bepaal. Dat geeft me vertrouwen, en vooral het gevoel dat ík degene ben die het bevel voert.

Ik zie mezelf dan ook niet snel in een zelfrijdende auto stappen. Ik wil hoe dan ook de controle houden. Maar bij Tesla denken ze daar heel anders over. Volgens hen moet je als passagier ontspannen achter het stuur zitten en vooral genieten van wat er om je heen gebeurt.

Wat kan zo’n zelfrijdende Tesla eigenlijk allemaal? Hij geeft zelf gas, hij remt en hij stuurt. Het klinkt futuristisch, maar het is vanaf vandaag dus gewoon realiteit.

Het idee is trouwens niet nieuw. In de film Total Recall zagen we het al: Arnold Schwarzenegger stapt in een taxi, waarna een pop op de bestuurdersplek zich naar hem omdraait en vraagt waar hij naartoe wil. Destijds pure sciencefiction — maar wel eentje die me nieuwsgierig maakte. Zou zo’n auto ooit echt bestaan?

Jaren geleden kwam Elon Musk namens Tesla met de eerste versie op de markt. Ik dacht meteen: dit wordt een flop. En eerlijk is eerlijk, in het begin leek dat ook zo. Er gebeurden ongelukken waarbij een zelfrijdende Tesla betrokken was, en ik ging ervan uit dat het concept vanzelf weer zou verdwijnen.

Maar dat had ik dus mis. De techniek ontwikkelde zich door, en vanaf vandaag rijden de eerste volledig zelfrijdende Tesla’s rond op onze wegen. Dat betekent dat we binnenkort taferelen gaan zien van ‘bestuurders’ die achter het stuur een boek lezen, een boterham naar binnen werken, koffie inschenken, de make-up bijwerken, een filmpje kijken of gewoon nagenieten van de avond ervoor. Het klinkt nu misschien nog vreemd, maar we gaan het meemaken.

Daarom keek ik vandaag nog eens goed naar mijn Duitse auto — in de hoop dat die aanblik niet te snel nostalgisch wordt. Want ik houd ervan om zelf te sturen, zelf gas te geven en zelf te remmen. Dat futuristische gedoe hoeft voor mij niet. Al helemaal niet in het verkeer.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen